“ตูม!”ร่างของท่านโห่วกระโดดลงสู่พื้นดิน ร่างอันใหญ่โตของเขาทำให้พื้นดินบนเกาะแห่งนี้สั่นสะเทือนเย่ฮวากระโดดลงมาจากหลังของท่านโห่ว เขามองไปยังเนินเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า “ท่านโห่ว ที่นี่เหรอ?”ท่านโห่วยิ้มหึหึ “ถูกต้อง ที่นี่แหละ เจ้าเข้าไปสิ”“อ่าว แล้วนายไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ?” เย่ฮวาถามด้วยความประหลาดใจท่านโห่วกลายร่างเป็นมนุษย์ ดวงตาปีศาจของเขาเหล่มองมาที่เย่ฮวาอย่างเกียจคร้าน “พ่อหนุ่ม ข้ากำลังให้เจ้าฝึกฝนตัวเองอยู่นะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่เพื่อดูต้นทางให้หากเจ้าเจออันตรายภายในแดนปีศาจ ข้าจะรีบไปช่วยเหลือเจ้าทันที ”“พูดจริงพูดเล่นเนี่ย?”เย่ฮวากวาดตามองท่านโห่วก่อนจะยักไหล่ “โอเค งั้นฉันไปแล้วนะ”“ระวังตัวด้วย”“อื้อ!”เย่ฮวากราชับดาบยาวในมือเดินไปตามทางที่ถูกปกคลุมด้วยต้นไม้เตี้ยๆเดินออกมาได้แค่ไม่กี่ก้าว ตอนที่หันหลังกลับไปมองก็พบว่าท่านโห่วหายไปแล้ว เย่ฮวากวาดตามองไปรอบๆ ก็พบว่าท่านโห่ววิ่งกระโจนขึ้นไปนอนงีบอยู่บนต้นไม้ใหญ่เรียบร้อยแล้วเขาอดไม่ได้ที่จะสบถด่าความเกียจคร้านของท่านโห่วผู้นี้ แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังคงเดินหน้าต่อ อันที่จริงท่านโห่วจะมาที่นี่หรือไม่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่แล้ว ภายในเกมไม่มีใครสามารถสังหารเขาได้ ตราบใดที่เขายังมีจิตวิญญาณไร้พ่ายและรัศมีเทพอมตะคอยช่วยเหลืออยู่ แม้แต่จักรพรรดิปีศาจก็ทำอะไรเขาไม่ได้เช่นกันหลังจากปีนขึ้นมาถึงด้านบนสันเขาแล
