“เธอเห็นคำสัญญาของพวกเราเป็นอะไร!”เฮยอ้านจือเสินกราชับหอกยาวจนแน่น ปลายหอกที่แหลมคมจ่อมาที่กลางลำคอของเย่ฮวา พี่โจวรีบใช้มือปัดหอกของเขาออกไป พร้อมกับพูดด้วยความโกรธเคือง“นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!”เฮยอ้านจือเสินหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องเล่าที่ตลกที่สุดในโลกใบนี้ เสียงหัวเราะของเขาดังกึกก้องไปทั่วทั้งเกาะ ท่าทางของเขาราวกับพวกที่กำลังบ้าคลั่งหลังจากหัวเราะไปครึ่งนาที เย่ฮวาจ้องมองเฮยอ้านจือเสินโดยไม่คิดจะหยุดอีกฝ่าย ระหว่างรอให้อีกฝ่ายหยุดหัวเราะ เขาก็หันไปหาพี่โจว “เมื่อกี๊ตอนที่จัดการกับบอสระดับเทพเซียนตัวนั้น เธอก็อย่าลืมสัญญาของพวกเรานะ!”พี่โจวขมวดคิ้ว เธอหยิบไอเท็มระดับเซียนปฐพีออกมาสองชิ้น ในกระเป๋าของเธอยังมีไอเท็มระดับเซียนปฐพีหนึ่งชิ้น ไอเท็มระดับเทพเซียนหนึ่งชิ้น และไอเท็มระดับโบราณกาลอีกสองสามชิ้น ไอเท็มระดับเซียนปฐพีเป็นไอเท็มหายากสำหรับดินแดนสาบสูญแห่งนี้ แม้แต่บนแผ่นดินใหญ่หลิงเกิงก็นับว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากเช่นเดียวกันท่าทางอ่อนแอของพี่โจวทำให้เย่ฮวารู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก ตอนที่เฮยโม๋เซียนก้าวเท้ามาด้านหน้าเพื่อหยิบมัน เย่ฮวาก็รีบสไลด์ตัวไปขวางตรงหน้าพี่โจวไว้จากนั้นก็ยิ้มให้เฮยโม๋เซียนเล็กน้อยเฮยโม๋เซียนมองเขาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยแรงสังหาร เขาพูดด้วยน้าเสียงเย็นชา “ไม่อยากตายก็ไสหัวออกไป!”เย่ฮวายักไหล่ด้วยท่าทางไม่แยแส เขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเฮยโม๋เซียนและผ
