วามโกรธออกมา แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดพี่โจวพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันแบ่งไอเท็มครึ่งหนึ่งให้นายแล้ว พวกนายจะไปได้หรือยัง?”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ผู้เล่นคนอื่นๆ ก็ยอมถอยห่างจากพวกเขา ส่วนเฮยโม๋เซียนก็ถลึงตามองเย่ฮวาและพี่โจวด้วยความเดือดดาล ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป“เดี๋ยวก่อน!”ตอนที่อีกฝ่ายเตรียมตัวเดินออกไปจากที่นี่ เย่ฮวาก็เรียกเขาไว้ อีกฝ่ายหันมามองเขาด้วยสายตาหวาดกลัวเย่ฮวายิ้มอย่างมีมารยาท “หลังจากนี้กลุ่มเทียนอวี่จะอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน! ไสหัวไปได้แล้ว!”เฮยโม๋เซียนกำหมัดแน่น แต่ท้ายที่สุดก็ยอมหมุนตัวเดินออกไปแต่โดยดี พี่โจวตบบ่าเย่ฮวาและพูดด้วยรอยยิ้ม“ไม่เลวเลยนะนายเนี่ย คิดไม่ถึงเลยว่านายจะเก่งกาจขนาดนี้ ตอนแรกฉันนึกว่านายจะไม่รอดแล้วซะอีก ตอนนี้นายกลับทำให้คนพวกนั้นหนีหัวซุกหัวซุนเลย”เย่ฮวาบุ้ยปาก “หลังจากที่เธอเข้าไปอยู่บนแผ่นดินใหญ่หลิงเกิง ถ้ามีโอกาสกลับประเทศ เธอมาอยู่ในกิลด์ของฉันนะ ฉันรับปากว่าจะทำให้เธอเป็นนักธนูระดับสูงแน่นอน!”พี่โจวยิ้ม “นายเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ?”เย่ฮวาหยุดคิดก่อนจะตอบกลับไป “คำถามนี้ตอบยากเหมือนกันแฮะ”“แล้วนายโหดถึงขั้นไหนล่ะ?”เย่ฮวากลอกตาไปมา “สามารถยึดครองหมู่บ้านมือสมัครเล่นได้ถือว่าโหดพอไหม?”“ไปให้พ้น!”
