ยู่ดีเย่ฮวาเดินนำพี่โจวมาถึงริมเกาะ ตอนที่มาถึงผู้เล่นจำนวนหลักพันคนก็ล่องเรือไม้มาถึงที่นี่พอดี บนเรือไม้แต่ละลำมีผู้เล่นนั่งอยู่ 2-3 คน สิ่งนี้ทำให้เย่ฮวาแอบรู้สึกนับถือความพยายามของผู้เล่นที่อยู่ที่นี่ เนื่องจากเกมไม่ได้มอบทรัพยากรให้กับพวกเขามากพอ ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เครื่องมือแบบง่ายๆ เพื่อเอาชีวิตรอดภายในเกมแห่งนี้เป็นเวลามากว่าครึ่งปีพี่โจวขมวดคิ้วมองเฮยอ้านจือเสินที่นำผู้เล่นของเขามาที่นี่ จากนั้นก็หันมากระซิบกับเย่ฮวา “นายไปเถอะ คนพวกนี้ไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”เย่ฮวากระตุกยิ้ม “พูดเล่นหรือเปล่า ตั้งแต่ฉันเล่มเกมจนถึงตอนนี้ฉันไม่เคยหนีและปล่อยให้ผู้หญิงต้องเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพังแม้แต่ครั้งเดียว ผู้เล่นกระจอกๆ แบบนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของฉันอยู่แล้ว”ระหว่างที่พูดเขาและพี่โจวก้เข้าใกล้ผู้เล่นกลุ่มเสินเตี้ยนมากขึ้นเรื่อยๆ เฮยอ้านจือเสินรีบเดินมาหยุดตรงหน้าพวกเขา เขาไม่ได้สนใจเย่ฮวาแต่กลับหันไปพูดกับพี่โจว “ปาป่าวโจว เธออย่าลืมสัญญาที่พวกเราเคยทำร่วมกัน”เย่ฮวาขมวดคิ้วพร้อมกับถาม “พี่โจว สัญญาอะไร?”เธอยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “กลุ่มเทียนอวี่และเสินเตี้ยนทำสัญญาร่วมกัน ถ้าพวกเราใช้พื้นที่สาธารณะภายในดินแดนแห่งนี้ หากได้รับของจากบอสจะต้องแบ่งกันคนละครึ่ง”
