ภายในห้องโถงของเมืองลั่วเซียว เหล่าผู้เล่นต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ราชาลั่วเจียมองศีรษะของลัวหนิงและลัวเชวด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อนหลังจากเงียบไปหลายวินาที ราชาลั่วเจียก็ขบฟันแน่น“ตระกูลลัวเหิมเกริมยิ่งนัก กล้าดีอย่างไรถึงได้มีความคิดที่จะแย่งชิงบัลลังก์เช่นนี้! ทหาร!!! ไปลากตัวตระกูลลัวมาให้หมด!”“พ่ะย่ะค่ะ!”NPC ที่รับคำสั่งหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงไปสายตาของราชาลั่วเจียแสดงออกถึงความโกรธแค้น อีกทั้งยังมีความรู้สึกผิดหวังที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ลัวหนิง บอสระดับเทพเซียน บุคคลผู้มีความสามารถในการต่อสู้สูงสุดของเมืองลั่วเซียว ครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถอัญเชิญเทพเจ้าสงครามให้ฟื้นคืนชีพกลับมาได้แต่เข้ากลับต้องสูญเสียผู้บัญชาการใหญ่ไปอีกหนึ่งคนตอนนี้เมืองลั่วเซียวไม่เหลือผู้แข็งแกร่งแล้ว และเมืองแห่งนี้กำลังตกอยู่ในอันตรายไม่ได้มีแค่ราชาลั่วเจียเท่านั้นที่กังวลใจ แม้แต่เย่ฮวาก็กังวลใจเช่นเดียวกันหลังจากผ่านไปครึ่งนาที ราชาลั่วเจียก็เดินลงมาจากบัลลังก์ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่ฮวาพร้อมกับถอนหายใจออกมา “ครั้งนี้เป็นเพราะข้าโง่เขลาจึงมองไม่ออกว่าลัวหนิงคิดคดทรยศ ทำให้ท่านต้องตกอยู่ในอันตราย”เย่ฮวาส่ายหน้า “เป็นเพราะผมเอะใจช้าเกินไป จึงทำให้เราต้องสูญเสียทหารกองทัพหานตาวทั้งหมด”ราชาลั่วเจียยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ในเมื่อครั้งนี้เป็นความผิดของข้
