เขตพักรถของบริษัทน้ำมัน
เหลียงเส่ากวงเปลือยท่อนบนตามความเคยชิน นั่งยองๆ อยู่บนหัวรถบรรทุกที่ใช้เป็นเครื่องกีดขวาง พลางสูบบุหรี่อย่างเหม่อลอย
เปลวไฟสีแดงเข้มของมวนบุหรี่วูบวาบ ส่องใบหน้าให้เห็นเป็นเงาตะคุ่ม
ท้องฟ้ามืดเร็วกว่าปกติมากนัก นับตั้งแต่เกิดยุคสุดท้ายเป็นต้นมา ก็ไม่อาจใช้ท้องฟ้าในการคาดคะเนเวลาได้อีกต่อไป
เหลียงเส่ากวงมองไปยังทุ่งนาที่อยู่ไกลออกไปด้วยแววตาวิตกกังวล อีกฟากหนึ่งของทุ่งนานั้นคือเมืองเล็กๆ ที่มีกำแพงสีขาว
“ซี๊ด”
ปลายนิ้วร้อนวาบจนเขาสูดลมหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว
บุหรี่มวนยับยู่ยี่ได้มอดไหม้จนหมดสิ้นแล้ว เฒ่าเหลียงที่กำลังใจลอยเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าก้นบุหรี่ได้ลวกนิ้วของตนเองเข้าให้แล้ว
“ทำไมไม่ไปสูบไกลๆ หน่อย!”
เสียงบ่นของป้าโจวดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน เธอบิดเสื้อกล้ามที่เปียกชุ่มอยู่ในมือ พลางจ้องมองเหลียงเส่ากวงที่กำลังทำหน้ากระอักกระอ่วนอย่างไม่สบอารมณ์
“ข้างหลังนั่นคือถังน้ำมัน ถ้ามันระเบิดขึ้นมาจะทำยังไง!”
“ข้าว่าสองวันนี้เจ้าดูใจลอยนะ ยังจะให้ทุกคนมาช่วยกันปิดถนน วางกระสอบทรายอีก ตกลงเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”
เหลียงเส่ากวงถอนหายใจเบาๆ แล้วใช้เท้าขยี้ก้นบุหรี่จนดับ
เขายืนขึ้น
