“อะไรกัน?”ลัวเชวหันมามองเย่ฮวาด้วยสายตาตกตะลึง สายตาของเขาแฝงไปด้วยความไม่เข้าใจ หลังจากชะงักไปหลายวินาที เขาก็แผดเสียงออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด “ขโมยหินภูเขาของข้า วันนี้ข้าจะสับร่างของเจ้าให้กลายเป็นผุยผง!”ท่านโห่วขยับตัวเล็กน้อย จากนั้นเขาก็กลายร่างเป็นชายหนุ่มรูปงานไร้ที่ติ เขาพุ่งทะยานหาเย่ฮวา จากนั้นก็ยกฝ่ามือซ้ายขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางหนีบเข้าหากัน“ติ๊ง”เสียงเบาๆ ดังขึ้น พลังทั้งหมดของบอสเทพมหากาพย์ที่ถูกส่งออกมาถูกท่านโห่วรับไว้อย่างง่ายดาย เขากระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ “วิญญาณที่ไม่มีหินภูเขาคุ้มกันอย่างเจ้าไม่มีทางทำอะไรพลังของข้าได้ เจ้าคิดว่าข้ายังต้องกลัวเจ้าอีกอย่างนั้นหรือ?”ลัวเชวดึงดาบและถอยหลังออกไปสองก้าว พลันกล่าวเสียงขรึม “อย่าคิดว่าข้าไม่มีหินภูเขาแล้วจะเอาชนะเจ้าไม่ได้ วงเวทย์ดาบปีศาจทลาย!”“พรึบ~”รอบตัวท่านโห่วและลัวเชวปรากฏภาพมายาของดาบยาวจำนวนนับไม่ถ้วน จากนั้นก็ห้อมล้อมพวกเขาทั้งสองไว้ตรงกลาง ท่านโห่วขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มกราชากวิญญาณ “วงเวทย์ดาบปีศาจทลายข้าเคยได้ยินชื่อนี้มานานแล้ว ได้เห็นกับตาตัวเองเช่นนี้ช่างคุ้มค่าดีจริงๆ”พูดจบท่านโห่วก็ผายมือและพุ่งเข้าใส่ลัวเชว ลัวเชวจึงยกอาวุธในมือขึ้นมา ส่วนนิ้วมือทางด้านซ้ายปรากฎปลายดาบยาวขึ้นมาหนึ่งเล่ม จากนั้นเขาก็เริ่มร่ายคาถาอะไรบางอย่างออกมาตอนที่ทั้งสองคนกำลังปะทะเข้าหากัน ดาบก็ปล่อยพ
