าเพื่อคุมเกมไว้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บถึงขั้นสาหัสภายใต้การโจมตีของลัวเชวสกิลใบมีดเจาะทะลวงและแสงเหมันต์สีชาดของลัวหนิงถูกส่งออกมาอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ยังมีดาบสังเวยวิญญาณที่ถูกส่งออกมาอีก 1-2 ครั้ง สิ่งนี้ทำให้เซิงสื่อเหมิน ปู๋ซื่อยาวเนี่ย โม๋เยี่ยนซิวลัวสั่วและคนอื่นๆ ถูกส่งกลับเมืองตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ลัวหนิงเหลืออีกแค่สองคนแล้วนั่นก็คือเย่ฮวาและเทียนเซี่ยป้าเริ่นเทียนเซี่ยป้าเริ่นปล่อยให้เย่ฮวาดึงค่าความเกลียดชังออกไป จากนั้นเขาก็ย้ายไปยืนอยู่ด้านหลังของลัวหนิงเพื่อลอบโจมตีบอสอย่างไร้ยางอาย ต้องยอมรับจริงๆ ว่านักดาบยวี่เจี้ยนเป็นอาชีพที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง ระดับการโจมตีของเทียนเซี่ยป้าเริ่นจึงค่อนข้างสูง ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกินแรงเขา แต่เย่ฮวาก็เลือกที่จะแสร้งทำเป็นหลับหูหลับตา“ฉั่วะ!”ทันทีที่ดาบในมือลัวหนิงปะทะเข้ากับดาบเปลวเพลิงสงครามของเย่ฮวา สายตาของเขาก็ประกายแรงปรารถนาที่จะสังหารออกมา เขาแผดเสียงคำราม “วันนี้อย่าหวังว่าพวกเจ้าจะรอดออกไปจากที่นี่!”ระหว่างเปล่งเสียงคำราม ผิวหนังของลัวหนิงก็เปลี่ยนเป็นสีดำทมิฬ ในเวลาเดียวกันร่างกายของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น แขนทั้งสองข้างถูกยกขึ้นสูงและพุ่งเข้าใส่เย่ฮวา“ปัง!”สิ้นสุดเสียงปะทะ พลังก็ถูกปล่อยมาที่ร่างกายของเขาพร้อมๆ กับค่าดาเมจที่เด้งขึ้นมา 1 ล้านพอยท์ ร่างของเขากระเด็นลอยออกไป วินาทีที่เขากระเด็นออกไป ลัวหนิงก็หมุนตัว
