ลังจากผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหัวเราะ“ไม่ได้ชิมรสชาติของเนื้อหนังและเลือดมานานแล้ว”สิ้นสุดเสียงของเขา ทุกคนก็รับรู้ได้ในทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เข้ามาที่นี่ แต่ในเมื่อพวกเขามาถึงที่นี่แล้ว ลัวหนิงก็คงไม่คิดจะปล่อยให้พวกเขาออกไปจากที่นี่เสาหินที่อยู่รอบๆ เกิดแสงจางๆ ขึ้นก่อนจะรวมกันจนกลายเป็นม่านแสงหนึ่งสาย ผู้เล่นที่วิ่งชนเข้ากับม่านแสงนั้นมีระดับความเร็วลดน้อยลง เพิ่งสัมผัสได้เพียงไม่นานผู้เล่นคนนั้นก็ถูกแสงที่มีพลังมหาศาลทำลายจนกลายเป็นวิญญาณหลุดลอยออกไปจากที่นี่ลัวหนิงยืนอยู่ข้างๆ ลัวเชว เขาพูดเสียงดังว่า “ยืนนิ่งอยู่กับที่ห้ามขยับ! ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะเจ็บปวดอย่างทุกข์ทรมาน!”ผู้เล่นเริ่มเกิดความโกลาหลขึ้น แต่คนของกิลด์หานเยว่เหมิงและกิลด์พันธมิตรยังคงนิ่งสงบ ทุกคนร่วมภารกิจกันมานาน ดังนั้นจึงไม่เคยเกิดเหตุการณ์ยุ่งเหยิงขึ้น แม้แต่กษัตริย์พวกเขาก็เคยเจอมาแล้ว นับประสาอะไรกับบอสระดับเทพมหากาพย์รองผู้บัญชาการอีกคนขบฟันแน่น เขาถลึงตามองลัวหนิง “ผู้บัญชาการลัว! ข้านับถือท่านเป็นพี่ใหญ่ของข้ามาโดยตลอด เป็นเพราะท่านจงรักภักดีต่อเมืองลั่วเซียว ข้าจึงยอมอยู่ภายใต้คำบัญชาการของท่านอย่างไม่มีข้อกังขาคิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะเป็นคนเช่นนี้ นับตั้งแต่นี้ข้าจะแก้แค้นให้กับทุกคนให้จงได้!”พูดจบรองผู้บัญชาการคนนี้ก็ยกหอกยาวขึ้นมา เขาวิ่งเข้าหาลัวหนิงอย่างมุ่งมั่น ทว่า
