นจึงไม่สามารถสังหารมันได้ภายในทันทีได้เย่ฮวานั่งอยู่บนกำแพงหิน ระหว่างที่กำลังควบคุมการต่อสู้ของอสูรบรรพกาล เขาก็เปิดอ่านกระทู้สนทนาไปพลางๆ ผู้เล่นยังคงพูดถึงเขาและลี่เฟิงเหลิ่งไม่หยุดปากแต่ท้ายที่สุดชื่อเสียงของลี่เฟิงเหลิ่งก็กลายเป็นที่รู้จักของผู้เล่นภายในเซิร์ฟเวอร์และโด่งดังภายในชั่วพริบตา“มอนสเตอร์ตัวนี้ดูไม่ปกติเลย ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย!”จวินปู๋ป้ายและผู้เล่นคนอื่นๆ เริ่มมองเห็นปัญหาของมอนสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าจวินปู๋ป้ายขมวดคิ้วมองอสูรบรรพกาลที่ยังสู้อย่างไม่หยุด แต่เนื่องจากเลเวลที่ต่ากว่าจึงไม่สามารถมองเห็นข้อมูลของมันได้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ป่านนี้คนเหล่านั้นคงรู้นานแล้วว่าเป็นสัตว์เลี้ยงของเย่ฮวาตอนที่จวินปู๋ป้ายกำลังนึกสงสัยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเย่ฮวาก็รีบสั่งให้อสูรบรรพกาลวิ่งหลบเข้ามาซ่อนตัวในป่าจากนั้นเขาก็เรียกมันกลับเข้าสู่ช่องมิติสัตว์เลี้ยง ตอนที่ผู้เล่นกิลด์ซาอี้หงเปยวิ่งไล่ตามเข้ามา ก็พบว่าร่างของอสูรบรรพกาลได้หายไปแล้วจวินปู๋ป้ายหน้าตาอึมครึมขณะกล่าวเสียงขรึม “แจ้งผู้เล่นทุกคน ออกตรวจสอบอย่างละเอียด ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนแอบเข้ามาที่นี่”หลังจากนั้นจวินปู๋ป้ายก็เรียกสัตว์พาหนะของตัวเองออกมาและเริ่มออกเดินทาง เย่ฮวาเรียกม้าวายุล่าวิญญาณโลหิตออกมาพร้อมกับไล่ตามอีกฝ่ายไปโดยที่ยังอยู่ในโหมดพรางตัวหลังจากตามไปได้ราวๆ สิบกว่านาที ตอนที่จวินปู๋ป้ายเจอกับนักฆ่าคนหนึ่ง
