เย่ฮวานั่งขัดสมาธิอยู่ภายในห้องนอน ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ความรู้สึกจากร่างกายเปลี่ยนแปลงไปจากก่อนหน้านี้ มือทั้งสองข้างประกบซ้อนทับเข้าด้วยกันและวางบนหน้าตักตัวเองไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เนื่องจากหน้าต่างถูกเปิดรับลมไว้ ดังนั้นลมอ่อนๆ จึงพัดโชยเข้ามาพร้อมกับใบหลิวสีเขียวมรกตหนึ่งใบเย่ฮวาขมวดคิ้ว เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าใบหลิวกำลังลอยลงมาอย่างช้าๆ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และรีบลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างให้ตายเถอะ อีกไม่นานก็จะค่าแล้วถ้าเปิดหน้าต่างให้ยุงบินเข้ามาคงไม่ดีแน่ทว่าหลังจากที่เขาปิดหน้าต่างและหมุนตัวกลับมานั่งบนเตียง จู่ๆ เท้าของเขาก็ชนเข้ากับขาเตียง ร่างของเขาก็ชะงักไปสองวินาที จากนั้นก็ล้มลงไปกองอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด“โอ๊ยเท้าของฉัน เจ็บๆๆๆ…”เย่ฮวายกมือขึ้นมากุมเท้าตัวเองพร้อมกับงอตัวเป็นกุ้งอะไรกัน? คิดว่าฉันเรียนรู้วิทยายุทธ์ได้อย่างถ่องแท้แล้วอย่างนั้นเหรอ?คิดเยอะเกินไปแล้วหนังสือโบราณที่ซ่าวเทียนอวี่ให้เขายืมเป็นหนังสือบอกเคล็ดลับการทำจิตให้สงบและการรักษาร่างกายตัวเองให้สุขภาพแข็งแกร่ง หลังจากอ่านหนังสือทั้งเล่มแล้ว เขาก็นั่งสมาธิตามที่หนังสือระบุไว้เพื่อทำให้จิตของตัวเองนิ่งสงบ แต่สุดท้ายก็ดันมีลมเข้ามารบกวนสมาธิของเขาตอนที่เขากำลังนั่งทำสมาธิเพียงลำพัง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ เตียงก็ดังขึ้น ตอนที่หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของกวาจื่อเขากดรับสาย ยังไม่
