“กรร!”มังกรยักษ์ระเบิดวายุแผดเสียงร้องคำรามออกมาท่ามกลางหุบเขาแดนวายุ ร่างขนาดใหญ่โตของมันค่อยๆทรุดลงกับพื้น เหลือทิ้งไว้แค่กองเหรียญทองและไอเท็มมังกรวายุชิ้นหนึ่งชิงฮว่าซางเดินมาข้างๆ เขา มุมปากของเธอกระตุกยิ้ม“นี่ก็ดึกมากแล้ว แยกย้ายไปพักผ่อนเถอะ ยังเหลือเวลาอีกมากก่อนที่จะเริ่มสงครามระดับชาติครั้งต่อไป ไม่ต้องสู้เอาเป็นเอาตายขนาดนี้ก็ได้”“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มอยู่เลย ปกติฉันออฟไลน์ตอนเที่ยงคืนน่ะ” เย่ฮวายิ้มตอบกลับไป“โอเค งั้นฉันออฟไลน์ก่อน ถ้ามีธุระอะไรนายก็ติดต่อไปหายาวอี้ได้เลย”เย่ฮวายกนิ้วโป้ง “โอเค~”หลังจากนั้นร่างของเธอก็ค่อยๆ หายไป ยาวอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้เป็นฉันกลายเป็นผู้ดูแลกิลด์อายฮว่าแล้ว มีอะไรก็มาหาฉันได้เลยน้า~”เย่ฮวายิ้ม “พวกเราไปกินข้าวที่เมืองลั่วเซียวกันเถอะฆ่ามอนสเตอร์มาทั้งวันแล้ว รู้สึกร่างกายเริ่มกลวงหมดแล้ว”“กลวงอะไรของนายเนี่ย ไม่ได้กลวงสักหน่อย!”ระหว่างที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน จู่ๆ กวาจื่อก็ส่งข้อความมาหาเขา “เย่ฮวา ผู้เล่นเซิร์ฟเมกามีการเคลื่อนไหวแล้วนะ นายอยากดูป่ะ?”เมื่อได้รับข้อความจากอีกฝ่าย คิ้วของเขาก็แอบขมวดเข้าด้วยกันเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปพูดกับยาวอี้ “เออนี่ฉันมีธุระต้องทำ ขอตัวก่อนนะ”ยาวอี้ยกหมัดขึ้นมา “นี่นายจะไปกินข้าวจริงดิ”เย่ฮวาโบกมือ “ใช่ที่ไหนกันเล่า กวาจื่อเพิ่งส่งข้อความมาหาฉันว่าผู้เล่นเซิร์ฟอเมริ
