ียดายชิงฮว่าซางโยนการ์ดปิดผนึกใบที่สองออกไป…ล้มเหลว…ใบที่สาม…ยังคงล้มเหลว…ไม่รู้ว่าเธอโยนการ์ดออกไปมากขนาดไหน ในที่สุดมังกรตัวนั้นก็อ่อนล้าและยอมเข้าไปอยู่ในการ์ดปิดผนึกแต่โดยดี แสงสว่างวาบปรากฎขึ้นจากนั้นการ์ดก็ลอยกลับมาอยู่บนฝ่ามือของชิงฮว่าซาง เธอยิ้ม “สัตว์เลี้ยงระดับเซียนปฐพีล่ะ!”“อะไรนะ?”สัตว์เลี้ยงระดับเซียนปฐพี? ไม่ใช่สัตว์พาหนะเหรอ?ชิงฮว่าซางโบกมือเพื่อแสดงค่าสเตตัสของมังกรยักษ์ระเบิดวายุตัวนี้ให้เขาดู——[มังกรยักษ์ระเบิดวายุ] (สัตว์เลี้ยงระดับเซียนปฐพี)เลเวล ：1พลังการโจมตี ：25 ดาวการป้องกัน ：19.5 ดาวค่าพลังชีวิต ：33 ดาวความว่องไว ：23.5 ดาวพลังเวทย์ ：18 ดาวสกิล : [ใบมีดระเบิดวายุ] [กลิ่นอายมังกรวายุคลั่ง][กรงเล็บปล้นชิง] [โลหิตมังกรเลือดพล่าน]……สัตว์เลี้ยงระดับเซียนปฐพี น่าเสียดายที่มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงระดับบอส แม้ว่ามันจะอยู่ระดับเดียวกับมังกรวิญญาณวายุม่วงของมู่จื่อหาน แต่เมื่อมันไม่ใช่ระดับบอสจึงทำให้ค่าสเตตัสของมันด้อยกว่าหนึ่งระดับมังกรวิญญาณวายุม่วงของมู่จื่อหานเป็นสัตว์เลี้ยงบอสระดับเซียนปฐพีซึ่งมีดวงดาวทั้งหมด 128 ดวง ส่วนมังกรยักษ์ระเบิดวายุตัวนี้มีแค่ 119 ดวง ถึงแม้ว่าจะสู้สัตว์เลี้ยงของมู่จื่อหานไม่ได้ แต่สัตว์เลี้ยงที่มีแต้มดวงดาวรวมทั้งหมด 119 ดาวเช่นนี้ก็ทำให้ผู้เล่นตาลุกเป็นไฟได้ง่ายๆแม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกคุ้มค่าที่มีสัตว์เลี้ยงเช่นนี้หลังจากเขาสบตากับชิงฮว่
