ยามรัตติกาลที่เงียบสงบ เย่ฮวานั่งอยู่บนพื้นหญ้าอ่อนนุ่มและแหงนหน้ามองดวงดาราที่ประดับประดาอยู่บนฟากฟ้า เสียงจิ้งหรีดคลอเคลียลมหนาวในค่าคืนนี้“มานั่งอยู่ที่นี่อีกแล้ว…”เสียงอ่อนโยนของมู่จื่อหานดังขึ้นจากทางด้านหลังเย่ฮวาหันไปยิ้มให้เธอขณะที่เธอยังคงบ่นพึมพำว่า“ออกมาไม่บอกฉันสักคำ ต้องให้ฉันเดินหาอยู่เรื่อย”เย่ฮวายักไหล่ “ก็แค่ออกมาเดินเล่นเอง เดี๋ยวก็กลับแล้ว”มู่จื่อหานเดินมานั่งข้างๆ เขา จากนั้นก็เอนศีรษะมาที่บ่าของเขาพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวล “อีกสองอาทิตย์ก็จะเริ่มภารกิจสงครามกลางเมืองแล้ว หลังจากนั้นก็เปิดเทอมแล้วด้วย”เย่ฮวากระตุกยิ้มมุมปาก “ถึงแม้ว่าช่วงหลังๆ จะเก็บเลเวลได้ค่อนข้างช้า แต่ภารกิจเหล่านี้ก็ออกมาให้ผู้เล่นเข้าร่วมแถมทำให้เลเวลของฉันเพิ่มขึ้นได้อย่างรวดเร็วไม่แพ้การออกไปเก็บเลเวลด้วยตัวเองเลย หลังจากที่เลเวลตันจนถึงจุดสูงสุดของเกม บางทีก็คงจะถึงเวลาที่ฉันต้องออกจากเกมแล้ว ถึงเวลานั้นพวกเราก็คงมีเวลาได้เรียนหนังสือออกไปหาอะไรอร่อยๆ กินแล้วก็นั่งพูดคุยกันได้มากขึ้น คงไม่ต้องขลุกตัวเองอยู่ในเกมทั้งวันทั้งคืนอีกแล้วล่ะ”มู่จื่อหานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “อันที่จริงแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ อยู่บ้านหลังเดียวกันเดินแค่ไม่กี่ก้าวก็เจอกันแล้ว ได้พูดอรุณสวัสดิ์กับนายทุกเช้า ก่อนนอนก็ได้พูดราตรีสวัสดิ์กับนายด้วยตัวเอง แค่นี้ฉันก็พอใจมากแล้ว”เย่ฮวายื่นมือออกไปโอบบ่าของเธอ เขารู
