ผัสกับฝ่ามือเขาก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งตัว เขาพยักหน้า“ขอบคุณครับท่านหานหลิน”หานหลินกระตุกยิ้มและพูดเสียงแผ่วเบา “ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่ในแดนสวรรค์มากว่าหมื่นปีจึงได้รับความแข็งแกร่งระดับดวงดารา แต่เจ้าที่เป็นเพียงแค่นักดาบตัวเล็กๆ ที่มีเพียงความกล้าหาญกลับใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งจนจะเข้าสู่ระดับนภาลัยได้หลังจากนี้เจ้าจะกลายเป็นธงที่ปักอยู่บนแดนสวรรค์ได้อย่างทรงพลังและแข็งแกร่ง สิ่งที่ข้าทำได้คงมีแค่ช่วยเหลือเจ้าอย่างสุดความสามารถเท่านั้น”เย่ฮวามองหานหลิน เขาพูดด้วยน้าเสียงจริงจัง “ท่านหานหลิน…ไม่ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง สิ่งหนึ่งที่จะไม่เปลี่ยนแปลงก็คือตัวผม ผมคือลูกศิษย์ของท่านและท่านก็เป็นอาจารย์เพียงหนึ่งเดียวที่ผมมี แดนสวรรค์คือบ้านของผม และผมจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อปกป้องแดนสวรรค์แห่งนี้ให้ปลอดภัย!”ดวงตาของหานหลินแอบมีน้าตากลิ้งอยู่ในนั้น เธอหมุนตัวกลับไปและยกมือโบก “เจ้าไปที่สนามฝึกเถอะท่านจิ้งหย่าก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน”หลังจากบอกลาหานหลิน เขาก็เดินออกมาจากห้องโถงและหันไปยกมือให้ขุนพลเทพนายหนึ่งที่อยู่ข้างๆ อีกฝ่ายพยักหน้าตอบกลับมา เขายกนิ้วขึ้นมาผิวปากจนเสียงดังก้องไปทั่วทั้งแดนสวรรค์วินาทีต่อมาเหยี่ยวตัวหนึ่งก็ลอยลงมาจากเบื้องบนและหยุดลงที่บริเวณริมหินลอย หลังจากเย่ฮวากระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังมัน มันก็เริ่มกระพือปีกและนำเขามุ่งหน้าไปที่สนามฝึกที่อยู่ห่าง
