ย่งบอสมาจากคนเหล่านั้น ตอนนี้ภายในเมืองลั่วเซียวคนที่เป็นใหญ่ที่สุดก็คือนายนะ ยังไม่คิดจะคว้าโอกาสอีกเหรอ?”เย่ฮวาลูบหน้าตัวเอง “ฉันเป็นพวกทำอะไรต้องนึกถึงเพื่อนตัวเองเสมอ กิลด์พันธมิตรทั้งสี่ก็เติบโตมาพร้อมๆกับฉัน ถ้าหากฉันฮุบบอสไว้คนเดียว คงดูไม่ดีเท่าไหร่”ยาวอี้ส่ายหน้า เธอยิ้ม “ถ้าหากฉันเป็นนายฉันจะไม่คิดมากแบบนี้ นายสนใจคนอื่นมากเกินไป ความสุภาพบุรุษของนายไม่ได้ทำให้นายเป็นฮีโร่ได้หรอกนะ ถ้านายคิดเหมือนกับเทียนเซี่ยป้าเริ่น ป่านนี้กิลด์หานเยว่เหมิงของนายคงเอาชนะกิลด์อื่นๆ ได้นานแล้ว”“ฮีโร่มีไว้ให้คนอื่นยกย่อง ส่วนสุภาพบุรุษมีไว้ให้คนอื่นชื่นชม แต่ละคนมีความต้องการไม่เหมือนกัน จะบังคับให้ทุกคนคิดเหมือนกันไม่ได้หรอกนะ” เย่ฮวายิ้ม“น่าเสียดายจริงๆ งั้นฉันลุยก่อนก็แล้วกัน นายจะไม่ไปจริงดิ?” อาวุธในมือของเธอเกิดแสงสว่างวาบขณะเอ่ยถามเขามองไปที่บอสที่ยืนห่างออกไป จากนั้นก็ตอบด้วยเสียงทุ้มต่า “เฮ้อ..ไปก็ได้ ไม่งั้นกว่าจะฆ่าบอสตัวนี้ได้คนของเซิร์ฟเวอร์จีนคงเลเวลลดไม่ต่ากว่าหมื่นคนแน่”“งั้นจะรออะไรอีกล่ะ!”พูดจบเธอก็พุ่งตัวเข้าหาบอสที่อยู่ตรงหน้าทันที เย่ฮวาแอบยิ้มออกมาเบาๆ เขากราชับดาบในมือก่อนจะวิ่งตามไปติดๆผู้เล่นที่อยู่รอบตัวบอสเห็นเย่ฮวาและยาวอี้วิ่งเข้ามาร่วมต่อมา บ้างก็รู้สึกดีใจ บ้างก็รู้สึกเศร้าใจ พวกเขาทั้งสองคนถือเป็นผู้เล่นที่มีการโจมตีสูงสุดภายในเมืองลั่วเซียว การที่มีพวกเขาร่
