ดวงตาที่งดงามของจิ้งหย่าประกายความเย็นชาออกมา เธอแหงนหน้ามองร่างของตัวเอง พลันพูดด้วยเสียงขรึม “นั่นคือร่างในอดีตของข้า”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไป “ฉันรู้แล้ว”จิ้งหย่ายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น ความเย็นชาของเธอได้หายไปแล้ว “เมื่อหมื่นปีก่อนวิญญาณของข้าถูกเผาไหม้แต่ก็ยังมีวิญญาณบางส่วนที่หลงเหลืออยู่ วิญญาณส่วนใหญ่ที่หลงเหลืออยู่รวบรวมอยู่ในร่างใหม่นี้ ตอนที่ข้าอ่อนแอ ข้าถูกพวกมันจับตัวมาเป็นเชลยที่นี่ ข้าต้องทนทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด และท้ายที่สุดวิญญาณของข้าก็แตกสลายออกจากร่าง แต่มีวิญญาณบางส่วนที่ตกลงบนแผ่นดินใหญ่หลิงเกิง จึงทำให้ข้าสามารถฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง”เย่ฮวากราชับดาบในมือ เขาอยากจะใช้ดาบในมือฟาดเข้าใส่โซ่สองเส้นนั้นเพื่อนำร่างของจิ้งหย่าลงมา แต่ดูเหมือนว่าจิ้งหย่าจะอ่านใจเขาออก เธอยื่นมือขาวผุดผ่องออกมาห้ามเขาไว้ “ร่างของข้าถูกกักขังด้วยโลหิต ทำแบบนั้นมีแต่จะเรียกจักรพรรดิปีศาจให้ตื่นตัวเร็วขึ้น พวกเราไปที่บ่อวิญญาณปีศาจก่อนเถอะ หากไม่มีอะไรผิดพลาดคงอยู่ด้านหลังปราสาทแห่งนี้”ปราสาทแห่งนี้ถูกกั้นโดยกำแพงสูงให้แยกออกจากสวน สวนที่อยู่ด้านหน้าใช้เพื่อปิดผนึกร่างของจิ้งหย่า ถ้าหากเป็นอย่างที่จิ้งหย่าพูดจริงๆ ถ้าเช่นนั้นพวกเขาก็ต้องผ่านปราสาทแห่งนี้ไปด้านหลังสินะไม่รู้ว่าด้านในปราสาทจะมีอะไรอันตรายรออยู่หรือเปล่าเย่ฮวาและจิ้งหย่าออกเดินต่ออย่างเงียบๆ หลังจากเดินออกมาจากประตูใหญ่ของปร
