“ตูม!”อักษรรูนที่ปรากฏอยู่ด้านบนปะทะลงสู่ผืนปฐพีอย่างดุเดือดราวกับอุกกาบาต ผู้เล่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้หลอมรวมปีศาจต่างพากันเปิดใช้สกิลเป็นอมตะเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง มีเพียงเย่ฮวาเท่านั้นที่เปิดใช้โล่เทพเสินฮวงอักษรรูนลอยผ่านร่างของทุกคนไป แต่กลับปะทะเข้าใส่ร่างของเย่ฮวาเพียงคนเดียว โล่เทพเสินฮวงเมื่อรับแรงปะทะจากอักษรรูนก็เริ่มบิดเบี้ยวเสียรูปทรง และเกิดรอยร้าวปรากฏขึ้นในเวลาต่อมาเย่ฮวารู้สึกราวกับมีขุนเขาขนาดใหญ่ทับอยู่บนร่างกายขาทั้งสองข้างของเขาย่อลง วินาทีต่อมาพื้นที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ทรุดลงจนกลายเป็นหลุมลึกการโจมตีใช้เวลาต่อเนื่อง 2-3 วินาที จากนั้นอักษรรูนก็หายไป เย่ฮวาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับหอบหายใจความทนทานของโล่เทพเสินฮวงบนร่างกายลดลงไป 60%ช่างเป็นการโจมตีที่น่ากลัวจริงๆผู้เล่นที่อยู่รอบๆ ต่างมองมาที่เขาราวกับเห็นผี สกิลใหญ่ของผู้หลอมรวมปีศาจในเวลานี้โหดกว่าบอสระดับเซียนปฐพี แต่เย่ฮวากลับรับมือกับสกิลนี้ได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย บางทีในสายตาของคนเหล่านั้นค่าสเตตัสของเย่ฮวาในเวลานี้คงยากเกินกว่าที่จะเข้าใจได้!สกิลใหญ่ได้สิ้นสุดลงแล้ว ผู้เล่นที่อยู่รอบๆ ก็เริ่มระดมโจมตีเข้าใส่บอสอีกครั้งอย่างกล้าหาญผู้เล่นระดับสูงเหล่านี้ต่างก็โจมตีเข้าใส่บอสกันสุดตัวคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะมีสกิลอมตะคุ้มกันตัวเองกันทั้งหมด ไม่แปลกใจเลยที่ถึงแม้ว่าบอสจะมีความแข็งแกร่งถึงขั้นนี้แต่พว
