ฟเวอร์จีนด้วย ถ้าหากขาดพวกเขาย่อมส่งผลกระทบต่อการคุ้มกันเมืองอย่างไม่ต้องสงสัยเย่ฮวารีบกลืนอาหารลงคออย่างรวดเร็ว หลังจากกินเสร็จเขาก็หันไปบอกลาสองสาวและรีบวิ่งกลับห้องทันที“เย่ฮวา~”ตอนที่เขากำลังจะวิ่งกลับเข้าห้อง จู่ๆ มู่จื่อหานก็เรียกเขา เขาหันกลับไปยิ้มให้เธอก็พบว่าเธอหน้าแดงระเรื่อ อีกทั้งยังอ้าปากราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง หลังจากหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็พูดขึ้นว่า “ฝากเมืองลั่วเซียวด้วยนะ”เย่ฮวาตบหน้าอกตัวเองเบาๆ “ไม่ต้องห่วง~ มีฉันอยู่ทั้งคน สบายมาก!”พูดจบเขาก็หมุนตัวกลับเข้าห้องไป อันที่จริงถึงแม้ว่าท่าทางของเธอจะเรียบเฉย แต่ภายในใจของเขากลับมีความสงสัยซ่อนอยู่ มู่จื่อหานอยากจะพูดอะไรกับเขากันแน่นะ……หลังจากเข้าสู่ระบบ เย่ฮวาก็นำผู้เล่นกิลด์หานเยว่เหมิงออกไปสู้กับมอนสเตอร์ต่อ ผู้เล่นขาจรที่อยู่ที่นี่ไว้ใจไม่ค่อยได้เท่าไหร่นักเพราะพวกเขาคิดจะออกจากระบบก็ออกแบบไม่บอกไม่กล่าว ดังนั้นแนวป้องกันจึงอ่อนกำลังลงอย่างมาก ตอนนี้กลุ่มผู้เล่นที่เหลืออยู่จึงต้องขยับแนวป้องกันให้กว้างขึ้นเพื่ออุดช่องโหว่ที่หายไปหลังจากผ่านไปได้ไม่นานมู่จื่อหานก็เข้าสู่ระบบอีกครั้งแม้ว่าเขาจะแอบถามลองเชิงเธอ แต่เธอกลับไม่คิดจะพูดบางอย่างที่อยู่ภายในใจออกมาเย่ฮวาทั้งรู้สึกสงสัยและกังวลในเวลาเดียวกัน แต่ในเมื่อมู่จื่อหานไม่ยินดีที่จะพูดเขาก็เลิกที่จะไม่ถามต่อ เรื่องนี้ยังคงเก็บเป็นความลับภายในใจของเธอ ดูเหม
