น หลังจากนั้นมันก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอดตอนที่เขากำลังตัดสินใจจะโทรไปถามหยินเมิ่งเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อเหลือบดูเวลาก็พบว่ามันยังเช้าเกินไป เธอคงกำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ ถ้าหากโทรไปรบกวนเวลานี้คงไม่ดีเท่าไหร่นักเขาลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันและเดินไปหยิบน้าดื่มออกมาจากตู้เย็น จากนั้นก็ออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งเพื่อเรียกความสดชื่นให้ร่างกายช่วงเช้าตรู่มีเสียงนกร้องจิ๊บๆ ดังไม่ขาดสาย ฝูงนกต่างตีปีกโบยบินผ่านไปมาใต้หลอดนีออนของไฟบอกทาง จึงทำให้เกิดเงากระทบลงบนพื้นท่ามกลางแสงสลัวที่แห่งนี้กว้างขวางทว่ากลับมีเย่ฮวาเพียงคนเดียวที่ออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งในเวลานี้หลังจากวิ่งไปได้ 6-7 กิโลโดยใช้เวลาครึ่งชั่วโมง เขาก็เดินกลับมาที่บ้านเพื่ออาบน้าแต่งตัวหลังจากเดินมานั่งที่เตียงเขาก็ค่อยๆ แกะผ้าพันแผลเดิมที่มู่จื่อหานทำไว้ให้ออก และวินาทีที่เห็นแผลของตัวเองเขาก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งบาดแผลบนฝ่ามือของเขาสมานกันแล้ว ก่อนหน้านี้เขาก็เคยโดนมีดบาดมาก่อนหากจะให้ร่างกายฟื้นฟูกลับมาได้ตามปกติอย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาไม่ต่ากว่าหนึ่งสัปดาห์ ทว่าบาดแผลนี้กลับสมานกันภายในระยะเวลาแค่ 2-3 วันเท่านั้นปะ…เป็นไปไม่ได้!เย่ฮวาทั้งสงสัยและตกตะลึงในเวลาเดียวกัน คงไม่ได้เกี่ยวข้องกับหัวใจของเขาที่หยุดเต้นในครั้งนั้นหรอกใช่ไหมเมื่อเหลือบมองดูเวลาก็พบว่าตอนนี้ตีห้าครึ่งแล้ว ในที่สุดเย่ฮวาก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาคว้าโทรศัพท์และกดโทรห
