อลฟ์อยู่ในเมืองหรือไม่”เย่ฮวาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ‘จริงด้วย! ทำไมถึงคิดไม่ได้เนี่ย!’แต่เมื่อย้อนคิดทบทวนอีกครั้งเขาก็ส่ายหน้าปฏิเสธ“เผ่าเอลฟ์ต่างก็ซ่อนตัวอยู่ในแผ่นดินใหญ่ พวกเขาซ่อนตัวจากเผ่ามนุษย์ขนาดนั้นจะยอมบอกตำแหน่งพิกัดเผ่าตัวเองได้ยังไงกัน”จิ้งหย่าถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว จากนั้นเธอก็วางฝ่ามือทาบบนอกของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม “หานหลินบอกว่าเผ่าเอลฟ์ซ่อนตัวจากเผ่ามนุษย์ แต่เคยบอกหรือไม่ว่าพวกเขาหลบซ่อนตัวจากเผ่าเทพของเราหรือเปล่า?”ได้ยินเช่นนั้นเขาก็เลิกคิ้วขึ้น “เธอหมายความว่า…”“คิคิ…เผ่าเทพและเผ่าเอลฟ์ต่างก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเป็นเวลากว่าแสนปี ถ้าหากย้อนนึกกลับไปถึงช่วงอดีต เลือดเพียงแค่หยดเดียวทำไมจะให้ไม่ได้ พี่ชายหลับตาเพื่อรับรู้ถึงพลังภายในร่างกายของตัวเองเถอะเจ้าค่ะ” จิ้งหย่ามองเขาด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก“อื้ม”เขาพยักหน้าตอบเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลงวินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกได้ว่าฝ่ามือของจิ้งหย่าสัมผัสเข้าที่กลางอกของเขา อีกทั้งยังรู้สึกได้ถึงกระแสน้าอุ่นๆ ที่ไหลซึมเข้าสู่เส้นลมปราณทั้งหมดภายในร่างกาย เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “พี่ชายลองดึงพลังที่มีส่งไปที่สมองดูนะเจ้าคะ”เย่ฮวากำหมัดทั้งสองข้างจากนั้นก็เริ่มควบคุมพลังงานที่หมุนวนอยู่ภายในร่างกายเพื่อควบคุมให้มันย้ายไปอยู่ที่สมอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งหน้าผากราวกับว่าพลังงานที่มีอยู่ได้หลอมรวมเ
