“ต๋อม!”เสียงเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบบริเวณริมทะเลสาบ เย่ฮวานั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวด้วยท่าทางผ่อนคลาย โอกาสที่จะได้ออกมานั่งชื่นชมทิวทัศน์ที่งดงามเช่นนี้มีไม่บ่อยนักคุณมู่หาวิลล่าที่มีบรรยากาศสวยงามให้พวกเขาด้านหลังของวิลล่าแห่งนี้มีทะเลสาบที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ แม้ว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติแต่ก็มีความงามเป็นอย่างยิ่ง สวนดอกไม้และต้นไม้เขียวชอุ่มที่ประดับประดาอยู่รอบๆ ดูงดงามมากจริงๆอากาศรอบๆ ทะเลสาบมีกลิ่นของน้าจางๆ แตะจมูกอีกทั้งยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้ที่โชยมาพร้อมกับลม ทำให้ผู้ที่สูดดมรู้สึกสดชื่นเกินกว่าจะบรรยายได้เสียงขยับเขยื้อนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ตอนที่หันกลับไปมองก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังยืนอยู่ด้านหลังของเขาสายตาของเธอจ้องมองมาที่เขาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อจากนั้นเธอก็ค่อยๆ นั่งลงข้างๆบ่าของเธอสัมผัสกับแขนของเขา มู่จื่อหานเอนศีรษะพิงเข้ากับไหล่ของเขา ขณะที่เขาเองก็ยื่นมือออกไปโอบเธอ “ทำไมถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ล่ะ?”มู่จื่อหานยิ้ม “นายชอบนั่งเหม่อ ที่นี่คือสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับนั่งเงียบๆ คนเดียวแล้วล่ะ”มืออีกข้างหนึ่งของเย่ฮวาเอื้อมไปบีบจมูกที่เป็นสันของเธอ “เธอนี่ฉลาดจริงๆ เลยนะ”มีสาวงามที่มีชื่อเสียงโด่งดังนั่งอยู่ในอ้อมกอด ชีวิตนี้นับว่าคุ้มค่าแล้วหลังจากนั่งอยู่ด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็เดินทางกลับมาที่วิลล่า คืนนี้จะมีงานเลี้ยงมื้อค่า กวาจื่อแ
