ลมยามราตรีที่แสนสงบพัดโชยผ่านมา เย่ฮวานั่งโอบบ่าขาวนวลของมู่จื่อหานอยู่ที่ลานกว้างหลังบ้าน มู่จื่อหานยังคงซบใบหน้าเล็กๆ ที่แดงระเรื่อไว้ในอ้อมกอดของเขา“เอ่อ…ผ้าปูที่นอน…” มู่จื่อหานพูดพึมพำขณะซบอยู่ในอ้อมกอดของเย่ฮวาเขากระตุกยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ฉันเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว”“ฉันหมายถึง…”“หมายถึงอะไร?”“ให้ฉันได้หรือเปล่า? ฉันอยากจะ…”“จิ๊~”เย่ฮวากระดกลิ้นจนเกิดเสียง “คงให้ไม่ได้หรอกนะเพราะฉันอยากเก็บของที่มีร่องรอยความรักของฉันและคนที่ฉันรักไว้เป็นที่ระลึก”มู่จื่อหานชกหมัดเล็กๆ เข้าที่กลางอกของเขา เธอเงยหน้ามองด้วยใบหน้าแดงก่า เย่ฮวาจึงใช้โอกาสนี้จุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้งตอนนี้บนโลกใบนี้มีแค่พวกเขาแค่สองคน สำหรับพวกเขาสิ่งที่เหลืออยู่บนโลกก็คือคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าและจุมพิตที่แสนดื่มด่ามู่จื่อหานจูบโต้ตอบกลับไปด้วยความเขินอาย หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาทีพวกเขาก็ผละออกจากกัน เย่ฮวาเลียริมฝีปากและยิ้มด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “มานั่งกับฉันดึกๆดื่นๆ แบบนี้ไม่กลัวว่าจะถูกฉันทำไม่ดีไม่ร้ายเหรอ?”“หึ!”มู่จื่อหานเปล่งเสียงหึออกมาเบาๆ เธอสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นและแสร้งทำเป็นไม่พอใจ ทว่าท่าทางของเธอกลับน่ารักสำหรับเขา น่ารักจนทำให้เขาใจเต้นแรงและรู้สึกหัวใจถูกบีบรัดจนแน่นไปหมด……หลังจากส่งมู่จื่อหานเข้านอน เย่ฮวาก็กลับเข้าสู่เกมอีกครั้งในช่วงกลางดึก หลังจากที่เขาพัฒนาตัวเองมาจนถึงตอนนี้ การเล่นเกมของเขาก
