ลงหรอก”เม่ยเอ๋อร์พึมพำ “เม่ยเอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ หลังจากนี้เม่ยเอ๋อร์จะไม่ทำร้ายนักบวชอีก”“ไม่ๆๆ ไม่ใช่แบบนั้น!”เย่ฮวารีบพูด “ถ้าหากเป็นการต่อสู้จริงๆ ต่อให้เป็นนักบวชก็ต้องฆ่า ไม่งั้นอาจจะกลายเป็นเราที่ต้องรับแรงกดดันมหาศาล”“ถ้าเช่นนั้นทำไมพี่ชายถึงปล่อยนักบวชไปล่ะเจ้าคะ?”“เอ่อ…”เย่ฮวาอ้าอึ้ง อันที่จริงแค่เห็นท่าทางของนักบวชที่เกือบจะร้องไห้จู่ๆ เขาก็เกิดอาการใจอ่อนขึ้นมาจนไม่กล้าลงมือทำอะไร ถ้าหากอยู่ในสนามรบที่มีศัตรูนับล้าน ต่อให้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายจะมายืนร้องห่มร้องไห้เขาก็เลือกที่จะฆ่าไม่เว้นหน้าอยู่แล้ว แต่เมื่อต้องมาเจอสาวน้อยที่ยืนเผชิญหน้าศัตรูเพียงลำพังแบบนี้ เขาทำใจฆ่าเธอไม่ลงจริงๆจุดอ่อนของเขาก็คือเป็นคนขี้สงสาร เรื่องบางเรื่องก็ยังไม่มีความเด็ดขาดมากพอ แม้ว่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าการทำแบบนี้จะทำให้ตัวเองเสียเปรียบขนาดไหน แต่เขาก็ยินดีที่จะทำแบบนี้การต่อสู้เมื่อครู่ทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไป เดิมทีเขาคิดว่าจะล่อผู้เล่นญี่ปุ่นเกาหลีออกมาจากเมืองเพื่อให้คนเหล่านั้นมาล้อมเขาเยอะๆ จากนั้นเขาก็จะใช้โอกาสนี้ตบหน้าคนพวกนั้นสักฉาดสองฉาดให้หายจองหอง แต่เมื่อมาลองนึกๆ ดูแล้วสู้กันแบบซึ่งๆ หน้าไปเลยยังจะดีเสียกว่าเขายืนอยู่ด้านนอกเมืองชบาตะวันเพื่อรอจัดการคนที่เดินออกมาด้านนอก วิธีนี้ทำให้คนเหล่านั้นไม่กล้าย่างเท้าออกมาจากประตูใหญ่ แบบนี้น่าจะเท่กว่าเยอะเขาจูงมือเล็กๆ ของเม่ยเอ๋
