มู่จื่อหานกอดร่างของเย่ฮวาทั้งน้าตา เหล่าพยาบาลและหมอที่ยืนอยู่รอบเตียงต่างจ้องมองมาที่เขา ขณะที่เขายังอยู่ในอาการมึนงง“ฉันอยู่ในเกมไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงโผล่มาอยู่ที่โรงพยาบาลล่ะ?” เย่ฮวาเกิดความสงสัย ไม่เพียงแค่มู่จื่อหาน เยว่เอ๋อร์และกวาจื่อเท่านั้น แม้แต่คุณมู่ก็มาที่นี่ด้วยเกิดอะไรขึ้นกันแน่?หมออาวุโสอายุ 50 กว่าปีสวมใส่ด้วยเสื้อคลุมสีขาวเดินเข้ามาตรวจอาการเขาอีกครั้ง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าและแววตาตื่นเต้น “นับเป็นเรื่องปาฏิหาริย์ทางการแพทย์เลยนะครับ!”คุณมู่เดินเข้ามาและถามด้วยความเป็นห่วง “เย่ฮวารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”เย่ฮวาขยับตัวเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติบนร่างกายจึงส่ายหน้าตอบกลับไป “ไม่มีครับ คุณมู่ครับ…เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่?”คุณมู่หันไปพูดกับหมอและพยาบาลสองสามคำ คนเหล่านั้นจึงเดินออกจากห้องไป คุณมู่เริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เขาฟังอีกครั้ง ทว่าสีหน้าของเย่ฮวากลับเต็มไปด้วยความงุนงงราวกับจะพูดว่า ‘เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?’ฉันเนี่ยนะตายแล้ว? หัวใจหยุดเต้นไปแล้วงั้นเหรอ?ถ้าหากไม่ใช่เพราะเป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคุณมู่ เขาไม่มีทางเชื่อเรื่องนี้แน่ๆ!คุณมู่และเย่ฮวาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นแบบคร่าวๆ ท้ายที่สุดทุกคนก็ตั้งเป้าไปที่เกมหลิงเกิง เพราะก่อนเกิดเรื่องเขาจำได้ว่าสมิธนำกระดูกสีทองฝังเข้าร่างของเขา จากนั้นเขาก็หลุ
