กร่งของตนเองไว้ และหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายโดยไม่จำเป็นเขาเคยได้ยินคำพูดที่กล่าวไว้ว่า…มนุษย์อาจจะถูกฆ่าตายได้ แต่จะไม่มีวันพ่ายแพ้อย่างยอมจำนน!คำพูดนี้แม้ว่าจะเป็นคำพูดโบราณเก่าคร่าครึ แต่ผลแพ้ชนะไม่ใช่เรื่องสำคัญ เมืองหลักแห่งนี้สามารถละทิ้งได้ง่ายๆ เพียงแค่หันหลังเดินออกไป แต่ในฐานะของผู้เล่นคนหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์จีน เขาไม่มีทางยืนอยู่เฉยๆ และปล่อยให้คนเหล่านั้นรุกรานราวกับไม่ใช่เรื่องของตัวเองแน่ๆ โดยเฉพาะบ้านเมืองที่เคยเป็นของพวกเขามาก่อน!“ผู้เล่นกิลด์หานเยว่เหมิงฟังฉันให้ดี! ถอยกลับไปที่วังและสู้ให้ถึงที่สุดไปพร้อมๆ กับฉัน!”เขาเปิดใช้สกิลเพื่อลอยตัวขึ้นสู่กลางอากาศโดยที่ยังนั่งอยู่บนหลังม้าจ้านหยิน จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปมองผู้เล่นที่อยู่เบื้องล่างพร้อมกับตะโกน “ต่อให้ต้องตายก็ขอตายอย่างมีเกียรติ! ฉันไม่สนใจว่าคนอื่นจะตัดสินใจยังไง แต่คนของกิลด์หานเยว่เหมิงทุกคนต้องเข้าใจกฎ ‘สามไม่’ของกิลด์ให้ขึ้นใจ! ไม่ฆ่าคนที่ไม่ใช่ศัตรูของตัวเอง! ไม่ทำลายมิตรภาพ! ไม่ขี้ขลาดตาขาว!”“หานเยว่เหมิง!”กวาจื่อและผู้เล่นแนวหน้าภายในกิลด์ชูอาวุธขึ้นมาและตะโกนเรียกชื่อกิลด์ของตัวเองจนเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมือง ผู้เล่นจำนวนหลักหมื่นภายในกิลด์ต่างก็พากันชูอาวุธขึ้น และตะโกนติดต่อกันถึงสามครั้ง “หานเยว่เหมิง! หานเยว่เหมิง! หานเยว่เหมิง!”เดิมทีก่อนที่ทุกคนจะเข้ามาอยู่ในกิลด์หานเยว่เหมิงพวกเขาเคยแจ้งไว้
