วหน้า ถ้าหากฉันไม่รับไข่สัตว์เลี้ยงใบนี้ หัวหน้าคงไม่คิดจะนำมันไปให้กับคนในกิลด์หรอกใช่ไหม?”เย่ฮวาเกาหัวแกร่กๆ พร้อมกับหัวเราะหึหึออกมา “ฉันไม่ใช่ซานต้าสักหน่อย งั้นฉันขอเก็บมันไว้ใช้เองนะ?”เธอหัวเราะพรวด “เอ๋…เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลย~”หลังจากเห็นเสี่ยวตูฉงทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ เย่ฮวาก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง “เธอนี่นิสัยตรงใจฉันจริงๆ ถ้ามีโอกาสอย่าลืมมาให้ฉันเลี้ยงข้าวนะ”“ได้สิ~ ถ้างั้นหัวหน้าเตรียมตัวรับมือให้พร้อมนะ~”“ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ~”เย่ฮวายกใบมีดมังกรอเวจีขึ้นมากรีดลงบนนิ้วของเขาจากนั้นก็หยดเลือดลงบนเปลือกไข่สัตว์เลี้ยง หลังจากเลือดเคลือบลงบนผิวเปลือกไข่แสงสว่างก็สาดส่องออกมาตามมาติดๆ ด้วยรอยร้าวที่ค่อยๆ แยกจากกันอย่างช้าๆวินาทีต่อมาร่างของอสูรบรรพกาลที่มีขนาดเท่ากับลูกฟุตบอลสองลูกก็ปรากฎขึ้นบนฝ่ามือของเขาอสูรบรรพกาลกระโดดลงสู่พื้นดินจากนั้นก็เข้ามาฟุบอยู่ข้างๆ เท้าของเขา มันแลบลิ้นออกมาและเริ่มเลียขนของตัวเองเพื่อทำความสะอาดตามสัญชาตญาณของมันเสี่ยวตูฉงย่อตัวลงและลูบหัวของมันด้วยความเอ็นดู ทว่าจู่ๆ มันกลับแกว่งหางไปมาพร้อมกับส่งเสียงร้อง “โฮ่งๆ”เย่ฮวายกมือก่ายหน้าผาก “อสูรเทพโบราณกาลจริงป่ะเนี่ย? ท่าทางอย่างกับน้องหมาชิสุ”เสี่ยวตูฉงยิ้มด้วยรอยยิ้มน่ารัก “อสูรบรรพกาลตอนเล็กๆ น่ารักมากเลย”เย่ฮวายักไหล่และแชร์ค่าสเตตัสของมันในทันที–––––[อสูรบรรพกาล] (สัต
