ดินเข้ามาจากทางด้านหลังของเขา จากนั้นเธอก็ใช้แขนของเธอโอบเอวของเขาไว้ จนทำให้เขารู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มจากหน้าอกหน้าใจของเธอที่ชนเข้ากับแผ่นหลัง คงเป็นเพราะความรู้สึกเหนื่อยล้าจึงทำให้เย่ฮวาเกือบจะผลักมู่จื่อหานลงกับพื้น แต่โชคดีที่สติสัมปชัญญะของเขายังอยู่ครบ แม้ว่าเขาจะยังอยู่ในโหมดงุนงงและตอบสนองได้ค่อนข้างช้าก็ตามมู่จื่อหานซบศีรษะเล็กๆ ของเธอลงบนบ่าของเขาพลันกล่าวด้วยน้าเสียงนุ่มนวลว่า “เมื่อคืนนายคงนอนดึกมากเลยสินะ ต้องดูแลร่างกายตัวเองให้ดีเพราะแผลบนร่างกายของนายเพิ่งจะหายได้ไม่นาน”เย่ฮวาดึงแขนของมู่จื่อหานออกและหมุนตัวกลับมาจ้องมองดวงตาที่งดงามของเธอ จากนั้นเขาก็บรรจงจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา “ฉันตื่นเต้นกับสงครามกลางเมืองครั้งแรกไปหน่อยน่ะ อีกอย่างฉันก็นอนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงด้วย คืนนี้หลังจากสงครามสิ้นสุดลงฉันจะรีบนอนให้เร็วขึ้น ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”มู่จื่อหานหน้าแดงระเรื่อ เธอก้มหน้าลงไม่พูดไม่จาเย่ฮวาจึงลากมือเล็กๆ ที่อ่อนนุ่มของเธอเข้าไปนั่งคุยที่สวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันกลับเข้าห้องของตัวเองตอน 8 โมงเช้า เหลืออีกแค่ 20 ชั่วโมงสุดท้ายเท่านั้น!……เย่ฮวาปรากฏตัวขึ้นภายในป่าที่อยู่ด้านนอกเมืองชบาตะวัน ผู้เล่นที่อยู่รอบๆ ต่างพากันตกตะลึงตอนที่เห็นร่างของเย่ฮวาชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขารีบยกอาวุธขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวโจมตีเย่ฮวา ทว่าเย่ฮวากลับยิ้มให้คนเหล่านั้นแ
