“นายจะย้ายออกจริงๆ เหรอ?”มู่จื่อหานหยุดเดินพลันเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา “อยู่กับฉันไม่ดีเหรอ?”เย่ฮวาหันไปมองเธอที่กำลังแสดงท่าทางผิดหวังและเศร้าหมอง เขาเดินเข้าไปกอดเธอไว้ในอ้อมกอด “ฉันเป็นผู้ชาย ยังไงก็ต้องทำอะไรเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เกมเป็นแค่เครื่องมือที่ทำให้ฉันหลุดออกจากสภาวะโศกเศร้าก็เท่านั้นในเวลาเดียวกันมันก็เป็นคำมั่นสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้ เลเวลของฉันใกล้จะตันแล้ว ซึ่งมันหมายความว่าถึงเวลาที่ฉันจะถอนตัวออกจากเกมนี้ และหันกลับไปใช้ชีวิตตามแบบเดิมที่ฉันเคยเป็น จะให้ฉันหมกมุ่นและขลุกตัวเองอยู่กับเกมตลอดไปไม่ได้หรอก”มู่จื่อหานยกมือขึ้นมากอดเอวเขาไว้ “ฉันรู้…แต่…ฉันไม่อยากให้นายไป…”“ฉันไม่ได้จากเธอไปไหนสักหน่อย ฉันก็แค่ไปทำในสิ่งที่ฉันอยากทำก็เท่านั้น…” เย่ฮวาสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังเธออย่างแผ่วเบาหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง มู่จื่อหานก็ถอยออกไปหนึ่งก้าว เธอเงยหน้าขึ้นและมองเขาด้วยดวงตาที่มีน้าตาเอ่อล้นอยู่ขอบตา “นายจะกลับมาใช่ไหม?”เขาประคองใบหน้าเล็กๆ ของเธอพร้อมกับใช้นิ้วโป้งปาดหยดน้าตาที่ไหลอาบแก้มขาวนวลของเธอ จากนั้นก็บรรจงจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา “ไม่ต้องห่วง ฉันแค่หายไปชั่วคราวเท่านั้น แต่ชั่วชีวิตของฉันฉันจะไม่ปล่อยมือเธออย่างเด็ดขาด”……“ทุกคนเร็วหน่อย! เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงสงครามกลางเมืองจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว!” ชางห่ายเกอกระตุ้นทุกคน
