เมฆหลากสีบนท้องนภา เหล่านกกระเรียนกำลังโบยบินผ่านมาไปด้วยความสุขสันต์ เย่ฮวานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งพลันกล่าวออกไปว่า “ท่านโห่วฟื้นคืนชีพสำเร็จแล้ว”หลินหานที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเบาๆ “ข้าเองก็รู้สึกได้”หานหลินหมุนตัวกลับมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอาใจใส่ “เจ้าแข็งแกร่งขึ้น”เย่ฮวายิ้มจางๆ “ครั้งนี้มังกรเกล็ดเก้าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ช่วยผมไว้มาก ท่านโห่วก็เช่นกัน”หานหลินถอนหายใจออกมาเบาๆ “อันเดดทางเหนือเริ่มสร้างความปั่นป่วนให้กับพวกเรา จักรพรรดิแดนอเวจีออกเดินทางจากแดนอเวจีทั้งหมดแล้ว ไม่รู้ว่าหลิงเกิงจะรับมือกับการโจมตีจากสงครามได้นานแค่ไหน”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ จักรพรรดิใหญ่ทั้งสามออกเดินทางจากแดนอเวจีและทำลายเส้นแบ่งกั้นระหว่างดินแดน จึงเป็นสาเหตุให้เกิดสงครามกลางเมืองขึ้น“เผ่ามังกรและเผ่าฟินิกซ์จากแดนปีศาจต่างยินดีที่จะร่วมปกป้องดินแดนหลิงเกิงของเรา” เย่ฮวากล่าวด้วยน้าเสียงทุ้มต่าหานหลินยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “มังกรศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามและเทพเจ้ามังกรทั้งสิบสองของเผ่ามังกรได้รับความเสียหายอย่างหนักตอนที่เข้าร่วมสงครามเมื่อหมื่นปีก่อนจึงเหลือแค่มังกรเกล็ดเก้าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์และเทพเจ้ามังกรแค่ห้าตนเท่านั้น ทว่าจักรพรรดิอเวจีมีชีวิตมามากกว่าแสนปี ความสามารถของพวกมันจึงน่าหวั่นเกรงหากให้เผ่ามังกรออกมาจากรัง เพื่อเข้าไปต้านการโจมตีของจักรพรรดิปีศาจ ถึงแม้ว่าจะไม่ตายแต่ความสามารถก็มีอ
