ลมร้อนปะทะเข้ากับหน้าของเย่ฮวา นอกจากทะเลทราย สัตว์ โครงกระดูก และลมร้อนก็ไม่มีอย่างอื่นนอกเหนือจากนี้ ทุกอย่างยังคงเหมือนกับก่อนหน้านี้เนินทรายยังคงอยู่ที่เดิม ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเม่ยเอ๋อร์ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าเขาไม่ไหวติง เขาจึงลองเรียกเธออีกครั้ง “เม่ยเอ๋อร์?”“พี่ชาย!”เธอรีบหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาของเธอที่เต็มไปด้วยความกังวล แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างฉับพลัน เธอรีบถลาเข้ามากอดเขา “ข้านึกว่าพี่ชายจะไม่กลับมาแล้ว”เขาถามด้วยความงุนงง “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”เธอทำหน้ามุ่ย “ที่นี่เป็นสถานที่เก็บอาวุธชั้นยอดของผู้แข็งแกร่งเผ่ามังกรผู้หนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ลุงเซอร์ลี่บอกข้าว่าถ้าหากพี่ชายแข็งแกร่งมากพอ ให้ข้าพาพี่ชายมาที่นี่และใช้เลือดเพื่อเปิดผนึก หากสามารถเอาชนะผู้ล่าวิญญาณได้ ก็จะได้รับอาวุธชิ้นนั้น แต่ข้าไม่รู้มาก่อนว่ามันจะทำให้วิญญาณของพี่ชายหลุดออกจากร่างไปแบบนั้น”วิญญาณหลุดออกจากร่าง? เจ๋งขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย?อย่าบอกนะว่าที่ต่อสู้ไปเมื่อกี๊คือการต่อสู้โดยใช้วิญญาณ?ร่างกายของเขายืนนิ่งอยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรกเลยเหรอ?เขาลองขยับแขนขยับขาก็พบว่าทุกอย่างยังปรกติดี จึงหันไปหาเม่ยเอ๋อร์และพูดว่า “ฉันเอาชนะนักล่าวิญญาณได้แล้ว ตอนนี้เธอได้รับอาวุธชิ้นนั้นหรือยัง?”เธอพยักหน้าหงึกๆ หลังจากผงะออกจากอ้อมกอดของเขา เธอก็ถอยออกไปสองก้าว ตอนที่เธอผายมือออกแสงก็สว่างวาบบนฝ่ามือของเ
