เสียงลมพัดโชยผ่านหูอย่างต่อเนื่อง เย่ฮวาและคนอื่นๆ นั่งอยู่บนหลังของท่านโห่ว รู้สึกได้ถึงลมหนาวที่ปะทะเข้ากับร่างกาย ต่างคนต่างก็ดึงเสื้อคลุมมาห่อตัวด้วยแขนที่สั่นสะท้าน เย่ฮวารีบพูดขึ้นว่า “ท่านโห่วช้าหน่อยเถอะ น้ามูกใกล้จะแข็งเป็นน้าแข็งแล้วเนี่ย”ท่านโห่วเปล่งเสียงหึ “ข้ารอมาเป็นเวลากว่าหมื่นปีกว่าจะออกมาจากดินแดนแห่งความว่างเปล่าได้ ข้าอยากไปเที่ยวรอบโลกจะแย่อยู่แล้ว แต่ข้าก็ยังไม่สบายใจที่พวกเจ้ายังอยู่ในแดนปีศาจ จับข้าให้แน่นๆ สิ่งที่ข้าต้องการทำในตอนนี้คือพาพวกเจ้าออกจากแดนปีศาจแห่งนี้”“ท่านโห่วนายต้องรู้จักบุญคุณคนด้วยนะ เป็นเพราะนายนั่นแหละพวกเราถึงต้องบุกรังมังกรฝ่าป่าเสือ ไหนจะกระโดดลงลาวาที่ร้อนระอุเพื่อไปสู้กับอสูรอีก นายทำกับพวกฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง?”ท่านโห่วหันขวับกลับมามองเขา “ข้าได้มอบรางวัลให้พวกเจ้าแล้ว เป็นเพราะต้องการแสดงน้าใจอันดีงามของข้า ข้าจึงเสนอตัวที่จะพาพวกเจ้าไปที่รังมังกร ถ้าหากข้าไม่มีน้าใจ ข้าคงทิ้งพวกเจ้าไว้ที่แดนปีศาจต้องห้ามตั้งแต่แรกแล้ว”เย่ฮวามองใบหน้าหยิ่งผยองของท่านโห่วพลันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่มันตรงกับสำนวนฆ่าลาเมื่องานเสร็จชัดๆ แต่ก็นับว่าดีที่เขาช่วยฟื้นคืนชีพให้กับอีกฝ่ายระหว่างทางไม่มีบทสนทนาต่อจากนั้น เยว่เอ๋อร์และพี่หน่ายต่างกอดกันและกันเพื่อแบ่งความอุ่นภายในร่างกายท่าทางของพวกเธอโศกเศร้าราวกับอยากจะหลั่งน้าตาออกมา~……หลังจากเดิน
