หากมีคนถามว่าอะไรคือความกลัดกลุ้มที่สุดของหลินอัน คำตอบก็คงจะเป็นการมีพลังจิตมหาศาลแต่กลับไม่มีที่ให้ใช้สอย
หรือควรจะพูดว่า ไม่มีวิธีที่จะใช้มัน
หากไม่ใช่เพราะ ‘ดวงตาพิพากษา’ ที่เลื่อนระดับแล้วมอบทักษะ ‘หนามเทพ’ มาให้ ด้วยพลังจิตที่สูงเกือบหกร้อยแต้มของเขา คงทำได้แค่มองมันอยู่เฉยๆ
จะใช้เติมพลังให้ ‘กรีดร้องวิญญาณ’ ก็ไม่ได้ เพราะพลังจิตยังห่างไกลเกินไป ขืนทำไปมีหวังถูกสูบจนแห้งตาย
จะใช้ ‘หนามเทพ’ จัดการศัตรูก็ดูสิ้นเปลืองเกินไป
ช่วงเวลาที่ผ่านมา แม้ส่วนใหญ่เขาจะใช้หนามเทพในการต่อสู้ แต่ทุกครั้งก็อาศัยเพียงแรงกระแทกที่แฝงมากับมันบดขยี้ศัตรูจนเป็นจุณ
ในฐานะทักษะที่สร้างความเสียหายทางจิตใจ เป้าหมายที่ดีที่สุดของหนามเทพควรจะเป็นสัตว์อสูร, สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ และเหล่าผู้ปลุกพลัง
มีเพียงเป้าหมายที่มีความคิดและสติปัญญาเท่านั้น หนามเทพจึงจะสามารถแสดงผลด้านการสร้างความสับสนทางความคิด, การควบคุม และความเสียหายพิเศษออกมาได้
แต่ในตอนนี้ ผู้ปลุกพลังที่เขาพบเจอล้วนถูกสังหารได้ในพริบตา
ส่วนสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์จะปรากฏตัวหลังมหาวิบัติ สำหรับสัตว์อสูรยิ่งแล้วใหญ่ ต้องรอถึงปีที่สามนู่น
ดังนั้นการใช้หนามเทพของเข