มารุกรานข้าเช่นนี้! พวกเจ้าไม่ตายดีแน่!”“เคล้ง!”ใบมีดมังกรอเวจีจ่อไปที่คอของมัน “เลิกพูดจาไร้สาระบอกฉันมา! ผู้แข็งแกร่งที่ถูกปิดผนึกอยู่ในดินแดนแห่งนี้อยู่ที่ไหน? ถ้าแกไม่บอกฉัน ฉันจะตัดหัวของแกแล้วหิ้วกลับบ้านเลยคอยดู!”หนูแก่กลอกตาไปมาด้วยความเลิกลัก “อย่าๆๆ อย่าทำอะไรข้าเลย ข้าบอกเจ้าก็ได้ ข้าจะพาเจ้าไปหาคนๆ นั้นแต่เจ้าต้องรับปากข้าก่อนว่าถ้าหากข้าพาพวกเจ้าไปที่นั่นพวกเจ้าจะยอมปล่อยข้าไป!”“คำไหนคำนั้น!”“งั้นก็เลิกทำให้ข้าตกใจเสียทีเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปเดี๋ยวนี้แหละ”ได้ยินเช่นนั้นเย่ฮวาก็ปล่อยมือจากมัน เป็นเพราะมีเชือกมัดตัวอยู่ไม่ว่าจะหนียังไงก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้ หนูแก่เดินนำหน้าพวกเขาไปยังเป้าหมายสุดท้ายโดยมีพวกเขาเดินตามหลังไปติดๆดูเหมือนว่ามันคงจะถูกขังอยู่ที่นี่จนเคยชินแล้ว มันเดินนำเข้าไปในป่าโดยที่ไม่มีมอนสเตอร์โผล่ออกมาขวางทางแม้แต่ตัวเดียว เพียงไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง เดินมาได้สักครู่ก็พบกับถ้าหินปรากฏขึ้นตรงหน้าหนูแก่หยุดเดิน “ที่นี่แหละ ในถ้าหินแห่งนี้มีผู้แข็งแกร่งถูกปิดผนึกอยู่”ตอนที่มันกำลังเดินนำพวกเขาเข้าไป มันก็อ้อนวอนกับพวกเขาว่า “วีรบุรุษไว้ชีวิตข้าเถอะนะ ข้าเป็นแค่ปีศาจตัวเล็กๆ ถ้าหากเขารู้ว่าข้าพาพวกเจ้ามาที่นี่ ชีวิตข้าต่อจากนี้คงต้องเกิดหายนะเป็นแน่ ข้าขอไม่เข้าไปด้านในดีกว่า”เย่ฮวาหันไปมองสาวๆ ทว่าพวกเธอกลับยักไหล่ตอบกลับมาราวกับให้เขาตัด
