ฟากฟ้าและผืนปฐพีกลมกลืนจนแทบจะไม่สามารถแยกออกจากกันได้ ปราสาทแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แสงอสนีบาตหนึ่งถึงสองสายผ่าลงมาราวกับใบมีดที่ตัดผ่านความวุ่นวายที่อยู่เบื้องล่างแสงประกายที่ดังขึ้นทำให้เหล่าฝูงกาและค้างคาวบินกระจัดกระจายไปคนละทิศทางด้วยความแตกตื่นท่านโห่วกล่าวเสียงขรึม “เหล่าสัตว์ประหลาดทั้งหมดที่พบเจอต่างไม่ใช่เผ่าปีศาจที่แท้จริง ที่นี่คือสถานที่อยู่อาศัยของครึ่งปีศาจ ครึ่งปีศาจเป็นผลมาจากการรวมเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกัน พวกมันไม่ได้ถูกเรียกว่าเป็นเผ่าปีศาจและไม่ได้ถูกเรียกว่าเป็นเผ่าใดเผ่าหนึ่งเพราะถูกทุกเผ่าบนโลกใบนี้ปฏิเสธ อีกทั้งยังถูกเรียกว่าเป็นสายพันธุ์ที่ต่าต้อย”เย่ฮวามองไปยังปราสาทที่ห่างออกไปโดยไม่รู้ว่าควรจะตอบท่านโห่วกลับไปว่าอย่างไร ถ้าหากเป็นเช่นนี้ ก็หมายความว่าครึ่งปีศาจเหล่านี้เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่กดดันและบีบบังคับมาโดยตลอด ถ้าเช่นนั้นพวกมันคงไม่มีทางที่จะอ่อนโอนให้กับพวกเขาอย่างแน่นอนท่านโห่วพูดต่อ “ตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านมามีครึ่งปีศาจเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่ปรากฏตัวออกมาหลังจากที่ถูกทอดทิ้ง ทว่าท้ายที่สุดก็พบกับโศกนาฏกรรมอันน่าเศร้าการปรากฏตัวของครึ่งปีศาจครั้งแรกคือเมื่อ 70,000 ปีก่อน”“70,000 ปีก่อน~ ดูเหมือนว่าจะนานมากๆ เลยนะประวัติศาสตร์ของหลิงเกิงไม่เห็นจะจดบันทึกเรื่องพวกนี้เลยนี่นา~” พี่หน่ายพึมพำ“การปรากฏตัวของครึ่งปีศาจ
