้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม “พี่เย่ฮวา เก๊าไม่แฮปปี้เลยง่ะ จุ๊บๆ หน่อยสิ กอดด้วยนะ อุ้มขึ้นสูงๆ เลย~”“ฉันขอไปตายดีกว่า”“ชิ!”พี่หน่ายและมู่จื่อหานยืนดูอยู่ข้างๆ ราวกับกำลังดูการแสดงอะไรบางอย่าง แม้แต่ชิงฮว่าซางก็ยังแทบจะหลุดขำออกมา เย่ฮวายกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขินก่อนจะยิ้มเก้อๆ แล้วพูดว่า “งั้น…พวกเราเข้าไปกันเถอะ”หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินเข้ามาด้านในปราสาทระหว่างทางแทบไม่เห็นครึ่งปีศาจปรากฏตัวเลย ด้วยความไม่เข้าใจเขาจึงถามท่านโห่วไปว่า “ท่านโห่ว…นายบอกว่าครึ่งปีศาจสร้างดินแดนขึ้นมา ทำไมถึงไม่มีครึ่งปีศาจตัวอื่นๆ อยู่ที่นี่เลยล่ะ?”ท่านโห่วตอบด้วยความหงุดหงิด “เจ้าคิดว่าครึ่งปีศาจจะออกมาเดินเพ่นพ่านเหมือนเดินช้อปปิ้งหรืออย่างไรกัน? การผสมพันธุ์ข้ามสายพันธุ์เดิมทีก็ไม่ได้มีมากมายเท่าไหร่นัก เจ้าสนใจลิงตัวเมียไหมล่ะ? ครึ่งปีศาจก็กำลังขาดแคลนอยู่พอดี”“แม้ว่าที่พูดจะฟังดูมีเหตุผล แต่ไม่เห็นต้องพูดจาหยาบคายกับฉันขนาดนี้เลย ฟังแล้วรู้สึกกระด้างหูชะมัด”“ก่อนที่ข้าจะถูกขังอยู่ในแดนแห่งความว่างเปล่าแห่งนี้ ที่นี่นอกจากปีศาจยักษ์ก็มีครึ่งปีศาจแค่ห้าตนเท่านั้น”“ฮ๊ะ! แบบนี้ยังจะเรียกว่าเป็นจักรวรรดิของครึ่งปีศาจอีกเหรอ?”“มีผู้นำ มีเสนาบดีซ้ายขวา มีผู้บัญชาการใหญ่พิทักษ์จักรวรรดิ มีผู้บัญชาการใหญ่สู้รบต่างแดนแล้วก็มีทหารผู้คุ้มกันหน้าประตูเมือง แค่นี้ก็เรียกว่าเป็นจักรวรรดิได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”“เอาเถอะ
