ะกินพวกเจ้าไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลยคอยดู!”เย่ฮวารีบถาม “ทำยังไงดีท่านโห่ว? พวกเราเข้าไปในหุบเขาไม่ได้แล้วจะเอาเลือดกับเกล็ดของมังกรได้ยังไง?”ท่านโห่วตอบกลับมาด้วยท่าทางไม่รีบร้อน “เจ้าบอกมังกรยักษ์ตัวนั้นไปว่าให้ไปบอกหัวหน้าเผ่าของพวกมันว่าถ้าหากยังจำสงครามเมื่อสี่หมื่นปีก่อนได้ก็รีบปล่อยให้พวกเจ้าเข้าไปเดี๋ยวนี้!”เย่ฮวาพยักหน้าและหันไปพูดกับมังกรยักษ์เกล็ดแดงตัวนั้นว่า “ไปบอกหัวหน้าเผ่าของพวกนายว่าถ้าหากยังจำสงครามเมื่อสี่หมื่นปีก่อนได้ก็รีบปล่อยให้พวกเราเข้าไปเดี๋ยวนี้!”มังกรตัวนั้นมองกลับมาด้วยแรงสังหารก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้าเสียงเย็นชาว่า “เจ้าเป็นใคร?”เย่ฮวายกมือขึ้นราวกับช่วยไม่ได้ “ฉันไม่บอก! ฉันต้องการเจอกับหัวหน้าเผ่าของพวกนาย!”มังกรยักษ์ตัวนั้นหันไปสั่งมังกรยักษ์ที่อยู่ข้างๆ “จับตาดูพวกมันไว้!”พูดจบมันก็กระพือปีกและลอยหายไป เมื่อสี่หมื่นปีก่อนเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? เขาไม่เห็นจะรู้เรื่องนี้เลยสักนิดประวัติศาสตร์ของหลิงเกิงเขียนไว้แค่เมื่อหนึ่งหมื่นห้าพันปีก่อนเท่านั้น ท่านโห่วเป็นอสูรเทพอย่างที่คิดไว้จริงๆสินะ!หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่นาทีมังกรยักษ์สีแดงตัวนั้นก็บินกลับมา “พวกเจ้าตามข้ามา!”ดวงตาของเย่ฮวาเป็นประกายแวววาว ท่านโห่วมีวิธีทำให้พวกเขาเข้าไปด้านในได้จริงๆ! โคตรเทพเลย!
