ด้านบนเนินเขามีลมพายุหมุนวนจนทำให้ทรายและดินที่อยู่บนพื้นฟุ้งกระจายขึ้นมา อีกทั้งยังปลิวไปทั่วทุกสารทิศอย่างต่อเนื่อง เสื้อคลุมที่อยู่ด้านหลังของเย่ฮวาพลิ้วไปตามแรงลมจนเกิดเสียงต้าน เขากราชับดายในมือพลันมองไปยังแรงสังหารที่อยู่ภายในหุบเขาดำทมิฬที่อยู่ตรงหน้า ด้านในนั้นมีถ้าซึ่งเต็มไปด้วยโครงกระดูกที่วางทับถมกันเต็มไปหมด ช่างเป็นภาพแปลกประหลาดเกินกว่าจะพรรณนาเป็นคำพูดได้มู่จื่อหานยื่นมือมาจับมือซ้ายของเขาไว้จนทำให้รู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบบริเวณฝ่ามือ เธอหันมายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า“เย่ฮวา พวกเราจะเข้าไปด้านในไหม?”เขายักไหล่และมองเธอ “ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ถ้าฉันบอกว่าไม่เข้าไปเธอจะยอมเหรอ?”มู่จื่อหานยิ้มด้วยรอยยิ้มหวาดหยาดเยิ้ม เธอกราชับอาวุธในมือซึ่งถูกห้อมล้อมด้วยพลังงานสีขาว รองเท้าบูทเล็กๆ ของเธอก้าวไปด้านหน้าและมุ่งหน้าเข้าใส่มังกรดินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลทันทีเย่ฮวากระตุกยิ้มและวิ่งตามหลังเธอไปเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาอย่างไม่รีรอ หลังจากผ่านกลุ่มมอนสเตอร์มาได้พวกเขาก็สามารถสังหารพวกมันได้ภายในพริบตาตำแหน่งของพวกเขาเข้าใกล้ถ้ามังกรปีศาจมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว ส่วนมังกรดินก็ลดจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ ทว่าดูเหมือนว่ามอนสเตอร์ที่อยู่ด้านในกลับดูดุร้ายกว่าเผ่ามังกรที่อยู่ด้านนอกเป็นอย่างมาก ร่างกายของพวกมันถูกปกคลุมด้วยเกล็ดสีเทาอ่อนทั้งตัว อีกทั้งยังดูคล้ายกับไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ แต่ดูเหมือนว่า
