บว่าตอนนี้เลยเที่ยงคืนแล้ว เขาหันไปมองมู่จื่อหานที่ยืนอยู่ข้างๆ “ดึกมากแล้วนะ พวกเราแยกย้ายกันไปนอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เช้าค่อยเข้าไปสำรวจด้านในรังมังกรกันต่อดีไหม?”มู่จื่อหานหันไปมองปากถ้าที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เธอหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจพยักหน้าตอบกลับมา“เอางั้นก็ได้ งั้นฉันไปนอนก่อนนะ นายเองก็รีบนอนด้วยล่ะ”“อื้อ ฝันดีนะ”“ฝันดี”เขามองร่างของมู่จื่อหานที่ค่อยๆ หายไปด้วยรอยยิ้มเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขานอนจนถึงเที่ยงจึงทำให้ไม่ได้รู้สึกง่วงเท่าไหร่นัก เพื่อเป็นการประหยัดเวลาและไม่ให้พรุ่งนี้ต้องเหนื่อยเกินไป เขาจึงตัดสินใจเข้าไปสำรวจด้านในเพียงลำพังคนแบบเขาพูดอะไรต้องทำอย่างนั้น เขากราชับดาบในมือจนแน่นก่อนจะเดินเข้าไปด้านในถ้าที่เต็มไปด้วยความมืดมิดตอนที่เข้ามาด้านในก็พบว่าเงาที่อยู่รอบๆ ค่อยๆปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็พบว่ามีเสาหินรูปร่างแปลกประหลาดที่กำลังยึดกับกำแพงด้านบนของถ้าอยู่ ด้านล่างมีคูน้าขนาดเล็กซึ่งมีน้าสีดำไหลไปตามทาง อีกทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่ว“กร๊าซ…กร๊าซ…”เสียงแหลมเล็กดังขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับร่างของเงาอะไรบางอย่างที่กำลังพุ่งมาทางฝั่งเขา ขาทั้งสองข้างของเย่ฮวากระทืบลงกับพื้นก่อนจะดีดตัวตีลังกาถอยกลับไปทางด้านหลัง เพียงชั่วครู่ตำแหน่งที่เขาเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้ก็ปรากฏรอยกรงเล็บหลายเส้นขึ้นบริเวณพื้นดินเย่ฮวายืนนิ่งอยู่กับที่และ
