น้อยครั้งจะมีอารมณ์ผันผวน กลับแสดงอารมณ์ที่แตกต่างออกมาอย่างหาได้ยาก
ถ้าไม่ใช่เพราะหลินอันให้เธอสกัดกั้นรถบรรทุก ตอนนี้เธอก็ยังคงนอนหลับอุตุอยู่ใต้ภูเขาซากศพ ลมพัดไม่ถึง ฝนสาดไม่โดน นอกจากจะเหม็นหน่อยก็ยังมี ซอมบี้ นวดเท้าให้
“ไอ้บ้าหลินอัน!”
ด่าทอหนึ่งเสียง โม่หลิง ยืนตรงขึ้นมาอย่างโยกเยก เดินโซซัดโซเซไปยังทุ่งนานอกทางหลวง
เท้าของเธอตอนที่กระโดดลงจากทางหลวงเคล็ด ความเจ็บปวดที่เสียดแทงทำให้เธอตัวสั่น
โม่หลิง นึกถึงว่าถ้าไม่ใช่เพราะเธอถูกกลิ่นอายแห่งความตายกัดกินพละกำลัง พลังก็น้อยกว่าคนธรรมดาเสียอีก นี่จึงทำให้เธอถูกนักศึกษาที่ถูกแมงมุมแดงควบคุมไล่ล่า ในใจก็พลุ่งพล่านด้วยความโกรธ
หากเป็นก่อนวันสิ้นโลก...ฉันสามารถจัดการได้อย่างสบายๆ!
สี่คนที่ไล่ตามมาข้างหลังความเร็วสูงมาก ในพริบตาก็ตามทันฝีเท้าของเธอ
จบสิ้นแล้ว…
โม่หลิง หัวเราะอย่างขมขื่น ไม่นึกว่าตัวเองจะไม่ตายในปาก ซอมบี้ กลับจะมาตายด้วยน้ำมือของคนธรรมดา
เมื่อไม่มี “การคุ้มครอง” ของ ซอมบี้ ไหล่ได้รับบาดเจ็บ วิ่งก็วิ่งไม่ไหว เธอไม่มีทางต่อต้านได้อีกต่อไปแล้ว
เมื่อนึกถึงว่าตัวเองอาจจะถูกแมงมุมแดงปรสิต กลายเป็นเหมือนนักศึกษาคนนั้น…กลายเป็นหุ่นเช
