างให้ทันทีส่วนเขาก็เดินตามคนแคระผู้เล่นเข้าไปด้านในภูเขาชิงหมิงภูเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยเศษหินทั่วทุกหนแห่ง ไม่มีหญ้างอกเงยขึ้นมาเหมือนกับด้านนอกอีกทั้งยังไม่มีสิ่งมีชีวิตอย่างอื่น คนแคระเหล่านี้อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยสภาพแวดล้อมเช่นนี้ พวกเขาขาดแคลนเสื้อผ้าและขาดเสบียงอาหาร ในบรรดาเผ่าใหญ่ทั้งสี่แห่งหลิงเกิง พวกเขาคงจะดูรันทดที่สุดแล้ว ภาพเหล่านี้ทำให้เย่ฮวารู้สึกบีบหัวใจจริงๆ เผ่าคนแคระเดิมทีมีสิ่งที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงอยู่ไม่น้อย แม้ว่าความสามารถในการโจมตีจะไม่ได้รุนแรงอะไรแต่กลับมีผิวหนังที่แข็งแรงและหนาเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังรู้จักวิธีการประดิษฐ์และผลิตสิ่งต่างๆ ขึ้นมาด้วยตนเอง ตั้งแต่สมัยโบราณเหล่าทหารที่อยู่บนโลกต่างก็ต้องจ้างคนแคระเหล่านี้ในการผลิตอาวุธและชุดต่างๆคนแคระที่สวมใส่ด้วยชุดหนังสัตว์เดินนำเข้ามาด้านในโดยไม่มีใครเข้ามาขวางทางแม้แต่คนเดียว ตอนที่มาถึงด้านหน้าปากทางเข้าถ้า คนแคระผู้นั้นก็ผายมือให้เขาอย่างมีมารยาท “ผู้นำของเราอยู่ด้านในถ้า เชิญท่านเข้าไปด้านในก่อนเถิด…”เย่ฮวาพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านในทันที หลังจากเดินเข้ามาได้ไม่กี่นานก็พบแสงสว่างขึ้นตรงหน้า ด้านในนี้มีกลิ่นแปลกๆ ที่ผสมกันระหว่างกลิ่นของเหงื่อและกลิ่นเน่าของอาหารจนรู้สึกเปรี้ยวแสบคอไปหมด ความรู้สึกนี้ทำให้เขารู้สึกแทบอยากจะสำรอกออกมาจริงๆห่างออกไปพบว่ามีคนแคระอีกตนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ด้านบนเก้าอี้หิน ใบหน้า
