้านหลังของอีกฝ่ายตอนนี้เขาอยู่ห่างจากเมืองหลักหลายสิบหลาแล้ว ต่อให้คิดหนีก็คงไม่สามารถกลับไปได้เย่ฮวาพูดด้วยน้าเสียงเย็นชา “จวินปู๋ป้าย นายยังจำได้หรือเปล่า? เมื่อสิบกว่านาทีก่อนพวกเราเพิ่งจะเจอกันเองนะ”จวินปู๋ป้ายหันมามองเขา “อีเย่กูโจว กล้าดียังไงถึงได้ลอบโจมตีคนอื่นแบบนี้?”เย่ฮวายกมือขึ้น “ถ้าฉันลอบโจมตีคิดว่าตอนนี้ฉันจะยังปล่อยให้นายมีเวลาพูดแบบนี้อีกเหรอ? สิ่งที่ฉันอยากพูดกับนายตอนนี้ก็คือ…ลุกขึ้นมาสู้กันแบบตัวต่อตัว จะได้ไม่ต้องตกเป็นขี้ปากว่ารังแกอีกฝ่าย”จวินปู๋ป้ายมองมาด้วยใบหน้าโกรธแค้น “อีเย่กูโจว!คอยดูเถอะ!!!”พูดจบหอกในมือของเขาก็เริ่มเกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นก่อนจะพุ่งเข้าใส่ร่างของเย่ฮวาอย่างไม่รีรอเย่ฮวาพลิกข้อมือแล้วสไลด์เท้าไปข้างๆ พร้อมกับใช้ดาบในมือวาดออกไป จวินปู๋ป้ายปรากฏขึ้นที่ตำแหน่งเดิมก่อนหน้านี้ที่เย่ฮวายืนอยู่ ทว่ายังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตั้งหลักได้อย่างมั่นคง ดาบในมือของเย่ฮวาก็ปาดเข้าใส่บ่าของเขาเสียแล้ว มวลพลังงานถูกส่งออกไปพร้อมๆ กับร่างของจวินปู๋ป้ายที่โน้มตัวลงและถอยไปด้านหลังหลายหลา––––––“69772”“+24000”อีกฝ่ายรีบดื่มยาเพิ่มเลือดเลเวล 12 เข้าไปจนหมดขวดด้วยเหตุนี้จึงทำให้พลังชีวิตของเขาถูกดึงกลับมาจนเต็มหลอดอีกครั้ง หอกยาวในมือของเขาถูกยกขึ้นสูงก่อนจะเกิดเป็นพลังงานทรงกลมสีเทาขนาดใหญ่ที่เริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่งอีกทั้งยังมีแสงอสนีบาตปรากฎขึ้นรอบๆ!จวินปู๋ป้าย
