็ทำให้เขารู้สึกว่ามีจุดอ่อนเช่นเดียวกัน การโจมตีเกือบแสน ทว่าการป้องกันกลับมีแค่ 13,000 พอยท์เท่านั้น ถ้าหากนำไปเปรียบเทียบกับเหล่านักรบคลั่ง เขาเป็นเพียงแค่ผู้เล่นที่มีเนื้อหุ้มหนังเท่านั้นตอนนี้ดึกมากแล้ว ทั้งๆ ที่สัญญากับมู่จื่อหานไว้แล้วว่าจะไม่นอนดึก แต่เวลาก็ล่วงเลยมาจนดึกขนาดนี้ ตอนที่เห็นข้อความที่มู่จื่อหานบอกฝันดีเขาช่วงสี่ทุ่มครึ่ง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา หลังจากเก็บเม่ยเอ๋อร์และม้าจ้านหยินแล้วเขาก็เปิดหน้าตั้งค่าขึ้นมาเพื่อออกจากระบบทันทีอาบน้าล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็ถึงเวลาแห่งการนอนหลับใหลเสียที………เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังจากหาอะไรรองท้องแล้ว เย่ฮวาก็เข้าสู่ระบบอีกครั้ง เนื่องจากเขาใช้เวลาไปกับวังใต้ทะเลและหลอมโอสถมากไปหน่อยจึงทำให้เขาเสียเวลาค่อนข้างมาก นับจากตอนที่เดินทางไปยังดินแดนแห่งความว่างเปล่าก็เข้าสู่วันที่สี่แล้ว ไม่รู้ว่าถ้าหากเขาเดินทางกลับไปที่แดนสวรรค์ จะได้รับข่าวคราวการเคลื่อนไหวของจิ้งหย่าเพิ่มเติมหรือเปล่านะ“สวบ!”ร่างของเขาปรากฏขึ้นภายในภูเขาใบมีดอีกครั้งด้านข้างของเขามีละมั่งสองตัวกำลังก้มหน้าเคี้ยวหญ้าอย่างสบายใจ ทว่าตอนที่เขามาถึงพวกมันก็รีบโจมตีเข้าใส่อย่างไม่คิดชีวิต พลังงานหมุนวนขึ้นและส่งมาที่แขนของเย่ฮวาขณะกวัดแกว่งดาบออกไปที่ร่างของละมั่งจนเกิดเสียงดังขึ้น เสียงร้องของมังกรดังผสานเข้ากับสกิลดาบวายุแกร่งที่ถูกส่งออกไปจนเกิดค่าดาเมจข
