างไม่รีรอ ส่วนเย่ฮวาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและไม่คิดที่จะเข้าไปแทรกแซงเรื่องของคนอื่น ทว่าอัศวินคนนั้นกลับเบี่ยงตัวและหลบการโจมตีของหอกเมื่อครู่ได้อย่างหวุดหวิด“ปัก!”หอกยาวปักเข้าที่บนต้นไม้ใหญ่ ฉับพลันร่างของชายร่างผอมบางสวมใส่ด้วยเกราะหนังก็ปรากฏขึ้น อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงหน้าจวินปู๋ป้ายพร้อมกับใช้มือถูหน้า “ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าใครถูกใครผิดแต่ผู้เล่นเลเวล 90 มาไล่ฆ่าผู้เล่นเลเวล 57 ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่มั้ง”จวินปู๋ป้ายมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอาฆาตแค้น “นักฆ่าคลาสสามเลเวล 52? อยากตายหรือไง?”นักฆ่าคนนั้นไม่ได้มองจวินปู๋ป้ายแต่กลับหันไปหาอัศวินคนนั้น “ไปเถอะเพื่อน เดี๋ยวฉันจะหยุดเขาไว้ให้ เพิ่มเพื่อนกันด้วยนะไว้ไปเก็บเลเวลด้วยกัน”พูดจบนักฆ่าคนนั้นก็ดีดตัวขึ้นจากพื้นก่อนจะพุ่งเข้าใส่จวินปู๋ป้ายอย่างไม่รีรอ เย่ฮวาแอบอ้าปากด้วยความตกตะลึง นักฆ่าคลาสสามเลเวล 52 แต่กลับคิดจะเผชิญหน้ากับอัศวินอาชีพลับคลาสสี่เลเวล 90 เนี่ยนะ จะชนะได้ยังไงกันเนี่ย?ทว่าสิ่งที่นักฆ่าคนนั้นพูดก็ไม่ผิด ไม่ว่าจะยังไงการที่ผู้เล่นเลเวลสูงกว่ามารังแกผู้เล่นเลเวลต่ากว่าถือเป็นเรื่องที่ไร้ยางอาย แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักอัศวินคนนั้นแต่เขารู้ว่านักฆ่าคนนี้ไม่ใช่คนไม่ดี! เขาต้องช่วยคนๆ นี้!ตอนที่เย่ฮวากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปช่วย จู่ๆ ก็มีข้อความส่งมาหาเขา–––––ผู้เล่น “เสี่ยวซ่าว 257” ซึ่งอยู่ใกล้กับท่านได้ส่งข้อความมาหาท่าน : ไม่ต้องช่
