ดินแดนแห่งความว่างเปล่าหวาดกลัวเนื่องจากเต็มไปด้วยพลังแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์ที่สะสมอยู่ภายในนั้น ซึ่งข้าคิดว่าน่าจะเป็นดาบหานอี้ที่เจ้าพูดถึง”เย่ฮวาขมวดคิ้ว “จากที่นี่เดินทางไปที่นั่นใช้เวลานานไหม?”เคลลี่ส่ายหน้า “ข้าแค่ได้ยินเรื่องนี้แต่ข้าไม่เคยไปที่นั่นถ้าหากเจ้ามีสัตว์เทพอยู่ในมือ ข้าคิดว่าใช้เวลามากที่สุดเพียงแค่สองวัน”เย่ฮวาพยักหน้า “ตอนนี้ผมมีเวลาเพียงแค่สามวัน จะปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้ พี่ใหญ่เอินเค่อ…ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะ”เอินเค่อเดินมาหยุดตรงหน้าเขาพลันพูดด้วยรอยยิ้ม“เจ้ายังจำคำที่ข้าเคยพูดกับเจ้าก่อนที่เจ้าจะกลับไปในคราวก่อนได้หรือไม่?”เย่ฮวาส่ายหน้า “พี่ใหญ่พูดกับผมเยอะแยะไปหมดผมไม่มั่นใจว่าพี่ใหญ่หมายถึงตอนไหนครับ?”“คราวก่อนเป็นเพราะข้าไม่ได้สอนวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดให้กับเจ้า จึงทำให้ข้ารู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ทว่าครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องรู้สึกผิดอีก!”ได้ยินเช่นนี้ดวงตาของเย่ฮวาก็เป็นประกายขึ้นมาในทันที หรือว่าเขาจะสอนสกิลใหม่ให้งั้นเหรอ?เย่ฮวากระตุกมุมปาก “ทำแบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่หรอกมั้งครับพี่ใหญ่…พี่ใหญ่ไม่ใช่อาจารย์ของผมสักหน่อย”เอินเค่อกรอกตามองบน “เราเป็นพี่น้องกันนะ…สอนนิดสอนหน่อยจะเป็นไรไป”“เอ่อ…ถ้างั้นขอรบกวนพี่ใหญ่หน่อยนะครับ…”เอินเค่อยกแขนซ้ายขึ้นหลังจากนั้นแสงสว่างก็ปรากฎขึ้นพร้อมกับแสงสว่างที่พุ่งมาจากทางด้านหลังสองสายดาบที่ส่องแสงสว่างหมุนว
