“ฟึบ!”แสงสว่างห้าสีสาดส่องรอบตัวพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นข้างหูอย่างต่อเนื่อง เย่ฮวายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้เล่นของกิลด์ป้าเริ่นพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่เปียกชุ่มไปทั่วทั้งตัว ดวงตาของเขาเริ่มกลายเป็นสีแดงก่าแล้วเทียนเซี่ยป้าเริ่นกัดฟันด้วยความโกรธแค้น “ทำไมถึงได้ฆ่ายากฆ่าเย็นขนาดนี้วะ! นักเวทย์ระดมยิงไปที่มันด้วยเปลวเพลิง!”“สวบ! สวบ!”เงาสองสายปรากฏขึ้นจากทางด้านหลังของฐานผู้เล่นป้าเริ่น เย่ฮวาปล่อยสกิลแสงแห่งดาบออกไปเพื่อเริ่มสังหารผู้เล่นตลอดทาง ม้าจ้านหยินปรากฏขึ้นด้านหน้าของเย่ฮวาอีกครั้ง ยังไม่ทันที่เทียนเซี่ยป้าเริ่นและคนอื่นๆจะตามเขาทัน เย่ฮวาก็หลบออกมาจากพื้นที่การโจมตีของคนเหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์ และมุ่งหน้าไปทางเมืองเลี่ยเยี่ยนทันที!“อีเย่กูโจว! แน่จริงก็อย่าหนีสิวะ!” เทียนเซี่ยป้าเริ่นที่อยู่ด้านหลัง ตะโกนเพื่อหยุดเย่ฮวาเย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นก่อนจะหันกลับไปพูด“กลุ่มผู้เล่นจำนวนหลักหมื่นแต่กลับไล่สังหารฉันที่มีอยู่แค่คนเดียว ไม่เพียงแต่จะเป็นหมาหมู่แต่ยังถูกฉันฆ่าตายไปมากกว่าสองร้อยคน พวกนายคอยก่อนเถอะ…พวกเราได้สู้กันอีกครั้งแบบตาต่อตาฟันต่อฟันแน่นอน!”พูดจบร่างของเย่ฮวาก็หายเข้าไปในป่า หลังจากควบม้าหนีออกมาได้ราวๆ หนึ่งนาที เขาก็พบว่ามีกลุ่มผู้เล่นปรากฏขึ้นตรงหน้าซึ่งนำโดยมู่จื่อหาน ตอนนี้คนของหานเยว่เหมิงมีจำนวนมากถึง 30,000 คนแล้วมู่จื่อหานควบม้าสีขาวมาด้า
