“ตุ่บ!”ความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งก้น เย่ฮวากำลังนั่งก้นจ้าเบ้าอยู่ที่พื้นท่ามกลางความมืดมิด แม้แต่แสงสว่างจากไอเท็มที่อยู่บนตัวก็ยังไม่เพียงพอที่จะแสดงทัศนียภาพที่อยู่รอบตัวให้ชัดเจนขึ้นได้เย่ฮวาตะกุยตะกายขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับตบก้นเบาๆหลังจากนั้นก็กระซิบขึ้นมาว่า “ชิงฮว่าซาง? ยาวเนี่ยน?พวกเธออยู่ไหน?”สิ้นสุดเสียงของเขา ห่างออกไปไม่ไกลก็พบแสงสว่างสีฟ้าขึ้นซึ่งเป็นแสงอ่อนๆ ที่ถูกสาดส่องลงมา และมันก็มากพอที่จะทำให้เขาเห็นร่างของทั้งสอง ในมือของชิงฮว่าซางมีอะไรบางอย่างที่คล้ายกับหยดน้าค้างคริสตัลและเป็นสิ่งเดียวที่สร้างแสงสว่างให้กับสถานที่ที่เต็มไปด้วยความมืดมิดแห่งนี้“ติ๋ง…”หยดน้าค้างหยดลงบนพื้นก่อนจะกระจายเป็นวงกว้างวินาทีต่อมาแสงสว่างจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นราวกับถูกปลุกให้ตื่น แสงเหล่านี้ทำให้เย่ฮวามองเห็นสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวได้อย่างชัดเจน ทว่าภาพเหล่านั้นกลับสร้างความตกใจให้กับเขาจนอ้าปากค้างไปชั่วขณะ!นี่เขาอยู่ในภูเขาจริงๆ เหรอ? หรือว่าเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางอากาศที่เต็มไปด้วยดวงดารา? นี่พวกเขาข้ามเข้ามาอยู่ในจักรวาลแล้วเหรอ?รอบตัวของพวกเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากดวงดาวระยิบระยับ แม้ว่าใต้เท้าของพวกเขาจะมีพื้นดินแต่มันกลับเป็นภาพของท้องฟ้ายามค่าคืนที่งดงาม ดวงดาวส่องแสงพร่างพราวจนสร้างความตระการตาเป็นอย่างมากความงดงามของมันทำให้เย่ฮวาติดอยู่ในมนตร์สะกดตอนนี้นอกจากดวงดาวเห
