นไปจากเดิมแล้ว ดวงตาของเธอเริ่มมีน้าเอ่อล้นขึ้นมาขณะพึมพำว่า “ฝ่าบาทจิ้งหย่า…”เย่ฮวารออยู่เกือบครึ่งนาทีจึงเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบากลับไปว่า “ท่านหานหลิน…เมื่อไหร่จิ้งหย่าถึงจะกลับมา…”หานหลินเงยหน้าขึ้นและมองมาที่เย่ฮวา ทันใดนั้นแก้มใสๆ ของเธอก็ชุ่มไปด้วยหยดน้าตาที่ไหลออกมาราวกับห้ามไม่อยู่ เธอใช้มือสัมผัสดาบอย่างแผ่วเบาแล้วพูดขึ้นว่า “ข้าไม่รู้…เรามีดาบเทพตกสวรรค์ อัญมณีรวมวิญญาณและทักษะลับเผ่าเทพซึ่งเป็นเงื่อนไขทั้งสามแล้วตอนนี้สิ่งที่เราทำได้มีเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น”ได้ยินเช่นนั้นเย่ฮวาก็แอบรู้สึกผิดหวังขึ้นมา ดูเหมือนว่าเรื่องที่จิ้งหย่าจะกลับมาอีกครั้งคงไม่ใช่เรื่องง่ายทว่าในเมื่อหานหลินพูดเช่นนี้ เธอคงต้องหาวิธีเพื่อทำให้จิ้งหย่ากลับมาอีกครั้งแน่ๆ ตอนนี้คงไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องพูดอะไรให้มากความภารกิจออกตามหาดาบตกสวรรค์ไม่ใช่ภารกิจหลักดังนั้นจึงไม่มีรางวัลตอบแทนเหมือนทุกครั้ง แต่แค่นี้เขาก็รู้สึกพึงพอใจมากแล้ว เพราะราชาวาฬทะเลและกริชเขี้ยวเมฆาสีชาดทำให้เขาได้กำไรหลายเท่าตัวหลังจากบอกลาหานหลินแล้ว เย่ฮวาก็ส่งข้อความไปหาเจ้ากวาจื่อ เพียงไม่นานเจ้ากวาจื่อก็ปรากฏตัวขึ้นภายในเมืองลั่วเซียว ตอนที่กวาจื่อเห็นหน้าเขา หมอนั่นก็รีบพุ่งตัวเข้ามากอดเขาพร้อมกับใช้ปากหนาๆ จุ๊บมาที่แก้มเขาอย่างดุเดือด การกระทำที่อุกอาจของหมอนี่ ทำให้เย่ฮวาตกใจจนยกเท้าเตะร่างบึกบึนของมันจนกระเด็นลอยออกไปไ
