่ย รีบกินข้าวเถอะ!”มู่จื่อหานพยักหน้าแล้วหันไปกวักมือเรียกลินดาเพื่อบอกให้เธอนั่งกินข้าวด้วยกัน วิลล่าหลังนี้มีพวกเธอแค่สี่คน อีกทั้งมู่จื่อหานก็ไม่ใช่คุณหนูที่วางตัวสูงส่งอะไร ส่วนเย่ฮวาก็เป็นคนจนธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นภายในวิลล่าหลังนี้จึงไม่ได้แบ่งแยกคนรวยหรือคนจน และทุกคนเสมอภาคกันเย่ฮวาเองก็ไม่ได้ชื่นชอบการใช้ชีวิตแบบพวกคนรวยเท่าไหร่นัก เพราะเขาไม่ชอบถูกล่ามโซ่ไว้ด้วยเพียงเพราะคำว่าเงิน ชีวิตที่รวยเกินไปเหล่านั้นจะไปมีอิสระแบบคนระดับกลางๆ ได้อย่างไรกัน ขอแค่ได้กินได้ดื่ม หลังกินข้าวเสร็จได้ฮัมเพลงสบายใจแค่นี้ก็ดีมากแล้วลินดากินข้าวไปพลางกวาดตามองพวกเขาไปพลางราวกับว่ากำลังคอยสังเกตว่าเย่ฮวาต้องการความช่วยเหลือจากเธอหรือไม่ ส่วนเยว่เอ๋อร์ก็กินข้าวไปพลางยิ้มแย้มไปพลาง หลังจากความหิวเริ่มทุเลาลงเธอก็หันมาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เย่ฮวา…แหล่งเก็บไอเท็มชุดทั้งสามแห่งที่ชิงฮว่าซางบอกพวกเราก่อนหน้านี้ไม่เลวเลยนะ ช่วงบ่ายเดี๋ยวฉันเอาค่าสเตตัสของไอเท็มชุดให้นายดูเอาป่ะ?”เย่ฮวาพยักหน้า “ชิงฮว่าซางช่วยพวกเราไว้เยอะมากเลย หลังจากนี้ถ้าหากกิลด์อายฮว่าต้องการอะไรพวกเราคงต้องช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่แล้วล่ะ”มู่จื่อหานยิ้ม “ฉันเข้าใจดี ว่าแต่ตอนนี้นายเป็นยังไงบ้าง? ไอเท็มชุดถึงแม้ว่ามันจะดีมากแต่อัตราการดรอปกลับไม่สูงเท่าไหร่นัก ตอนนี้พวกเรายังต้องการค่าความโชคดีของนายมาช่วยอยู่นะ”เย่ฮวาเกาท้
