ฤดูหนาวภายในเมืองหลิงเกิงทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้มสิ้นสุดการต่อสู้ที่ยาวนานและดุเดือด ทุกอย่างก็ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ขณะที่เย่ฮวากำลังคุกเข่าอยู่ที่พื้นมู่จื่อหานก็ค่อยๆ ก้าวเท้ามาด้านหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะใช้มือโอบกอดบ่าของเย่ฮวาไว้แล้วพูดด้วยน้าเสียงแผ่วเบา“ทุกอย่างจบลงแล้ว…เย่ฮวาอย่าเศร้าเลย…”เย่ฮวาแบมือของตัวเองออกมาและมองดูความว่างเปล่าภายในมือของตน เขายกแขนขึ้นมาเช็ดคราบน้าตาของตัวเองแล้วรีบลุกขึ้นยืน “ฉันไม่เป็นไร มันก็แค่ฝันร้ายฉากหนึ่งในเกมเท่านั้น นี่เป็นสิ่งที่จิ้งหย่าเลือก ฉันเคารพการตัดสินใจของจิ้งหย่า แต่ไอ้หมาบ้าเกเซเรลนั่น จะช้าหรือเร็วฉันจะต้องฆ่ามันให้ได้!”การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว เมืองชิงสุ่ยเต็มไปด้วยความย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี ตึกราบ้านช่องต่างๆ ที่อยู่ภายในเมืองแห่งนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง NPC ของเมืองชิงสุ่ยก็ถูกสังหารจนเกือบหมดเช่นกัน เรโนลด์สั่งกองกำลังทหารของเขาให้เริ่มแยกย้ายกันออกไป ส่วนผู้เล่นก็เริ่มแยกย้ายกลับเมืองเช่นเดียวกัน การต่อสู้ที่ดุเดือดไม่สามารถที่จะหลบหลีกความตายได้ปรมาจารย์นักบวชก้าวเท้าออกมาด้วยท่าทางอ่อนแรงเธอกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะทรุดตัวลงและร้องห่มร้องไห้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง “เหตุใด…เหตุใดถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้…ภัยพิบัติที่รุนแรงเหล่านี้เมื่อใดถึงจะ…สิ้นสุดลง…”เรโนลด์พยุงร่างของเธอขึ้นพลันกล่าวปลอบใจด้วยเสียงแผ่วเบา “คุณย่า…อย่าเพิ่งเศร้าใจ พ
